Rebecca Kiessling's storyin Spanish, Portuguese, French, German, Polish, Filipino, Indonesian, and Russian with videos subtitled in Portuguese.
Russell Salzman's story in Polish
Brazilian Congresswoman Fatima Palaes' story is in Portuguese with English subtitles.
Historia Russell'a Saltzman'a
Russell został poczęty wskutek aktu kazirodztwa, obecnie mieszka w Kansas City i można się z nim skontaktować pod adresem e-mail: russell.e.saltzman@gmail.com
Przemówienie Russell'a Saltzman'a, pastora luterańskiego Kościoła Ruskin Heights, w mieście Kansas, Missouri przed Podkomisją Finansów Rządowych Senatu USA, Serwisu zdrowia, edukacji i populacji.
Wrzesień 14, 2000
Panie przewodniczący, senatorzy dziękuję Wam za szansę spotkania. Jest to dla mnie wielki zaszczyt. Pracowałem kiedyś dla członka Kongresu i wiem ile czasu i energii poświęcacie swojej pracy. Wiem, jak trudne są niektóre decyzje które musicie podejmować i za ten wysiłek chcę Wam podziękować.
Jestem pewien - patrząc na porządek dzisiejszego
Stoję przed wami jako osoba cierpiąca na cukrzycę, która sprzeciwia się wykorzystywaniu ludzkich komórek embrionalnych do celów badawczych. Najpierw pozwólcie, że ujawnię moje pochodzenie. Jestem adoptowanym dzieckiem Harry'ego i Loli Saltzmanów, którzy mieszkają w Olathe, stanie Kansas.
Ponieważ jestem adoptowany możecie Państwo przypuszczać, że okoliczności mojego poczęcia nie były idealne. Latem 1946 roku byłem nieplanowaną i niechcianą ciążą. Moi rodzice byli członkami tej samej rodziny. Byli przyrodnim rodzeństwem. Bardzo prawdopodobne, że ne tylko zostałem poczęty w wyniku kazirodztwa, ale też gwałtiszyscy wywodzimy się z tego połączenia komórki jaj świata, że moja rodzona matka byłaby namawiana do aborcji i najprawdopodobniej wybrałaby tę opcję rozwiązania problemu jaki dla niej stanowiłem. Nie mogę patrzeć na aborcję inaczej, jak tylko poprzez pryzmat mojego pochodzenia. Kiedy mówię, że traktuję to moje przemówienie jako zaszczyt, mówię też o pewnym cudownym zaszczycie, ponieważ gdybym począł się po roku 1972 - najprawdopodobniej nie byłoby mnie tu dzisiaj. Przychodzi mi myśl, że gdybym został usunięty to części mojego płodowego ciała mogłyby zostać wykorzystane do badań naukowych w leczeniu choroby o której chciałbym tutaj opowiedzieć.
Już na samym początku chciałbym podkreślić, że omawiane tutaj tematy są okropne. Nie tylko dlatego, że dotykają mnie osobiście, lecz dlatego, że wiem, iż embrion to nasz wspólny początek, fundament ludzkości, który łączy nas bez względu na jakim etapie życia jesteśmy.
owej i plemnika, wszyscy kiedyś byliśmy embrionami. My wszyscy i każdy z osobna jesteśmy istotami ludzkimi. Chcielibyśmy, aby wszyscy byli poczęci z miłości, ale niestety nie zawsze tak jest. Nie ma znaczenia czy zostałem poczęty w akcie miłości czy przemocy, to co się liczy to fakt, że jestem dzisiaj tutaj.
Moja egzystencja ma ogromny wpływ na życie innych ludzi wliczając w to moje siedmioro dzieci (w tym dwoje adoptowanych).
Cierpię na cukrzycę. Od 1995 roku kiedy ostałem zdiagnozowany uczę się jakim ciężarem jest przewlekła choroba. Widzę postępowanie choroby, od momentu, kiedy mogłem ją kontrolować dietą, aż do momentu, gdy mój stan uzależniony jest od zastrzyków z insuliny. To właśnie przewlekłość tej choroby czyni ją prawdziwym ciężarem. To wiedza, że nigdy nie pozbędę się tej choroby, że moje życie prowadzone będzie przez reżim diety i zastrzyków z insuliny. To wreszcie wiedza, że moja śmierc nastąpi najprawdopodobniej wskutek komplikacji tej choroby.
Kiedy mówię, że nie chcę tej choroby, twierdzę, że zrobiłbym prawie wszystko, aby się jej pozbyć. Prawie wszystko.
Myśl o używaniu komórek macierzystych pochodzących z embrionów ludzkich – przy tej okazji niszczonych - dotyka mnie w głęboki sposób. Nigdy nie zgodziłbym się na żadne leczenie, które w bezpośredni czy pośredni sposób polegałoby na niszczeniu ludzkich embrionów. To co przeraża mnie w tym nagłym pędzie do wykorzystywania komórek embrionalnych to fakt, że do tej pory żaden naukowiec nie stworzył komórek trzustki przy użyciu komórek embrionalnych, podczas gdy inne sposoby, które nie wymagają niszczenia embrionów dają o wiele lepsze wyniki.
Niedawno zapoznałem się z wynikami badań kanadyjskich naukowców, którzy używaja komórek trzustki pochodzących z ciał osób zmarłych. Technika ta z sukcesem wyeliminowała u pacjentów zależność od zastrzyków z insuliny. Procedura ta wciąż musi przejść wiele prób i badań. Ale jest to jak do tej pory najbardziej obiecująca forma leczenia z jaką się spotkałem. Przeszczep komórek trzustki jest neutralny etycznie. To leczenie nie niesie za sobą konsekwencji moralnych. Mimo to my tutaj w USA prześcigamy się w stosowaniu najbardziej etycznie niemoralnych meod, podczas kiedy inne neutralne moralnie technologie mamy na wyciągnięcie ręki. Narodowa Komisja Prezydencka do Spraw Etycznych stwierdziła, że ludzkie embriony wymagają szacunku, gdyż jest to forma rozwijającego się ludzkiego życia, dlatego niszczenie ich „jest usprawiedliwione jedynie wtedy, gdy nie ma innych etycznie dozwolonych alternatyw”. A takie przecież istnieją.
Zadajmy sobie pytanie. Czy embrion jest ludzką istotą, czy jedynie obiektem badań naukowych? Jeśli jest to jedynie obiekt badań naukowych, to dlaczego jakakolwiek inna istota ludzka na jakimkolwiek etapie życia- moim lub twoim powinna być traktowana inaczej? Ale jeśli embrion jest istotą ludzką to powinniśmy wprowadzić w życie jakieś granice, które uniemożliwią wykorzystywanie słabszych (embrionów) przez silniejszych (dorosłych ludzi).
Chciałbym polecić Państwu książkę Aldous'a Huxley'a „Nowy wspaniały świat”. Huxley w 1933 roku z pełną uwielbienia, profetyczną wizją świata opisuje świat klonów genetycznych , które nazwał „wybranymi dziećmi”. Wszystko zaczęło się od momentu, gdy embriony ludzkie zostały potraktowane jako materiał do celów badawczych. Autor obawiał się, że kiedyś nauka zostanie użyta w zły sposób. Przewidział, że tak jak nauka była wykorzystywana dla człowieka, tak kiedyś człowiek zostanie wykorzystany dla potrzeb nauki. W noweli Huxley'a proces odwrócenia roli nauki był metodyczny i celowy bez żadnych względów etycznych. W naszym świecie proces ten jest mniej czysty, ale nie mniej celowy. bawiam się, że i dziś nie ma tu miejsca na etykę.
Jeżeli lekarstwo na cukrzycę lub pośrednie środki lecznicze wymagają produkcji i niszczenia embrionów ludzkich błagam Was, zastanówcie się nad tym, że niektóre choroby są lepsze niż ich lekarstwo.
Portuguese: (Thank you to André Said de Lavor and his sisters, Cecilia and Licia Lavor, for translating)
A história de Rebecca Kiessling
Eu fui adotada assim que nasci. Aos 18 anos soube que fui concebida a partir de um estupro brutal sob ameaça de faca por um estuprador em série. Assim como a maior parte das pessoas, eu nunca pensei que o assunto aborto estivesse relacionado ŕ minha vida, mas assim que recebi esta notícia percebi que năo só está relacionado ŕ minha vida, mas está ligado ŕ minha própria existęncia. Era como se eu pudesse ouvir os ecos de todas as pessoas que, da forma mais simpática possível, dizem: “Bem, exceto nos caso de estupro...” ou que dizem com veemęncia e repulsa: “Especialmente nos casos de estupro!!!”. Existem muitas pessoas assim por aí. Elas sequer me conhecem, mas julgam a minha vida e tăo prontamente a descartam só pela forma como fui concebida. Eu senti como se a partir daquele momento tivesse que justificar minha própria existęncia, tivesse que provar ao mundo que năo deveria ter sido abortada e que eu era digna de viver. Também me lembro de me sentir como lixo por causa das pessoas que diziam que minha vida era um lixo, que eu era descartável.
Por favor, entenda que quando vocę se declara “a favor da livre escolha” ou quando abre a exceçăo para o estupro, o que isso realmente significa é que vocę pode olhar nos meus olhos e me dizer “eu acho que sua măe deveria ter tido a opçăo de abortar vocę”. Esta é uma afirmaçăo muito forte. Jamais diria a alguém: “Se eu tivesse tido a chance, vocę estaria morta agora”. Mas essa é a realidade com a qual eu vivo. Desafio qualquer um a dizer que năo é. Năo é como se as pessoas dissessem: “Bom, eu sou a favor da livre escolha, menos naquela pequena fresta de oportunidade em 1968/69, para que vocę, Rebecca, pudesse ter nascido”. Năo. Esta é a realidade mais cruel desse tipo de opiniăo e eu posso afirmar que isso machuca e que é uma maldade. Mas sei que muita gente năo quer se comprometer sobre esse assunto. Para eles, é apenas um conceito, um clichę que eles varrem para debaixo do tapete e esquecem. Eu realmente espero que, como filha de um estupro, eu possa ajudar a dar um rosto e uma voz a esta questăo.
Diversas vezes me deparei com pessoas que me confrontaram e tentaram se desvencilhar dizendo coisas do tipo: “Bem, vocę teve sorte!”. Tenha certeza de que minha sobrevivęncia năo tem nada a ver com sorte. O fato de eu estar viva hoje tem a ver com as escolhas feitas pela nossa sociedade: pessoas que lutaram para que o aborto fosse ilegal em Michigan naquela época - mesmo em casos de estupro -, pessoas que brigaram para proteger a minha vida e pessoas que votaram a favor da vida. Eu năo tive sorte. Fui protegida. E vocęs realmente acham que nossos irmăos e irmăs que estăo sendo abortados todos os dias simplesmente săo “azarados”?
Apesar de minha măe biológica ter ficado feliz em me conhecer, ela me contou que foi a duas clínicas de aborto clandestinas e que eu quase fui abortada. Depois do estupro, a polícia indicou um conselheiro que simplesmente disse a ela que a melhor opçăo era abortar. Minha măe biológica disse que naquela época năo havia centros de apoio a grávidas em risco, mas me garantiu que, se houvesse, ela teria ido até lá pelo menos para receber um pouco mais de orientaçăo. O conselheiro foi quem estabeleceu o contato entre ela e os aborteiros clandestinos. Ela disse que a clínica tinha a típica aparęncia de fundo de quintal, como a gente escuta por aí, e lá “ela poderia ter me abortado de forma segura e legal”: sangue e sujeira na mesa e por todo o chăo. Essas condiçőes precárias e o fato de ser ilegal levaram-na a recuar, como acontece com a maioria das mulheres.
Depois ela entrou em contato com um aborteiro mais caro. Desta vez, se encontraria com alguém ŕ noite no Instituto de Arte de Detroit. Alguém iria se aproximar dela, dizer seu nome, vendá-la, colocá-la no banco de trás de um carro, levá-la e entăo me abortar... Depois vendá-la novamente e levá-la de volta. E sabe o que eu acho mais lamentável? É que eu sei que existe um monte de gente por aí que me ouviria contar esses detalhes e que responderia com uma balançada de cabeça em desaprovaçăo: “Seria terrível que sua măe biológica tivesse tido que passar por tudo isso para conseguir abortar vocę!”. Isso é compaixăo?!!! Eu entendo que eles pensem que estăo sendo compassivos, mas para mim parece muita frieza de coraçăo, năo acha? É sobre a minha vida que eles estăo falando de forma tăo indiferente e năo há nada de compaixăo neste tipo de opiniăo. Minha măe biológica está bem, a vida dela continuou e ela está se saindo muito bem, mas eu teria morrido e minha vida estaria acabada. A minha aparęncia năo é a mesma de quando eu tinha quatro anos de idade ou quatro dias de vida, ainda no útero da minha măe, mas ainda assim era inegavelmente eu e eu teria sido morta em um aborto brutal.
De acordo com a pesquisa do Dr. David Reardon, diretor do Instituto Elliot, co-editor do livro Vítimas e vitimados: falando sobre gravidez, aborto e crianças frutos de agressőes sexuais, e autor do artigo “Estupro, incesto e aborto: olhando além dos mitos”, a maioria das mulheres que engravidam após uma agressăo sexual năo querem abortar e de fato ficam em pior estado depois de um aborto. http://www.afterabortion.org. Sendo assim, a opiniăo da maioria das pessoas sobre aborto em casos de estupro é fundamentada em falsas premissas: 1) a vítima de estupro quer abortar; 2) ela vai se sentir melhor depois do aborto; e 3) a vida daquela criança năo vale o trabalho que dá para suportar uma gravidez. Eu espero que a minha história e as outras postadas neste site ajudem a acabar com este último mito.
Eu queria poder dizer que minha măe biológica năo queria me abortar, mas de fato ela foi convencida a năo fazę-lo. Porém, o aspecto nojento e o palavreado sujo deste segundo aborteiro clandestino, além do receio por sua própria segurança, levaram-na a recuar. Quando ela lhe contou por telefone que năo estava interessada neste acordo arriscado, este homem a insultou e a xingou. Para sua surpresa, ele ligou novamente no dia seguinte para tentar convencę-la a me abortar, e mais uma vez ela năo quis prosseguir com o plano e ouviu mais uma série de insultos. Depois disso, ela simplesmente năo podia mais prosseguir com essa idéia. Minha măe biológica já estava entrando no segundo trimestre da gestaçăo, quando seria muito mais perigoso e muito mais caro me abortar.
Sou muito grata por minha vida ter sido poupada, mas muitos cristăos bem intencionados me diziam coisas como “olha, Deus realmente quis que vocę nascesse!” e outros podem dizer “era mesmo pra vocę estar aqui”. Mas eu sei que Deus quer que toda criança tenha a mesma oportunidade de nascer e năo posso me conformar e simplesmente dizer “bem, pelo menos a minha vida foi poupada”. Ou “eu mereci, veja o que eu fiz com a minha vida”. E as outras milhőes de crianças năo mereciam? Eu năo consigo fazer isso. Vocę consegue? Vocę consegue simplesmente ficar aí e dizer “pelo menos eu fui desejado... pelo menos estou vivo...” ou simplesmente “sei lá”? Esse é realmente o tipo de pessoa que vocę quer ser? De coraçăo frio? Uma aparęncia de compaixăo por fora e coraçăo de pedra e vazio por dentro? Vocę diz que se importa com os direitos das mulheres, mas năo está nem aí pra mim porque eu sou um lembrete de algo que vocę prefere năo encarar e que vocę detesta que outros se importem? Eu năo me encaixo na sua agenda?
Na faculdade de direito eu tinha colegas que me diziam coisas como “se vocę tivesse sido abortada, năo estaria aqui hoje e de qualquer forma năo saberia a diferença, entăo por que se importa?”. Acredite ou năo, alguns dos principais filósofos pró-aborto usam esse mesmo tipo de argumento: “O feto năo sabe o que o atingiu, entăo năo percebe que perdeu a vida”. Sendo assim, acho que se vocę esfaquear alguém pelas costas enquanto ele estiver dormindo, tudo bem, porque ele năo sabe o que o atingiu?! Eu explicava aos meus colegas como a mesma lógica deles justificaria que eu “matasse vocę hoje, porque vocę năo estaria aqui amanhă e năo saberia a diferença de qualquer forma. Entăo, por que se importa?”. E eles ficavam com o queixo caído. É incrível o que um pouco de lógica pode fazer, quando vocę pára para pensar – que é o que devemos fazer numa faculdade de direito – e considera o que nós realmente estamos falando: há vidas que năo estăo aqui hoje porque foram abortadas. É como o velho ditado: “Se uma árvore cai na floresta e năo há ninguém por perto para ouvir, será que faz barulho?”. Bem, sim! E se um bebę é abortado e ninguém fica sabendo, tem importância? A resposta é SIM! A vida dele importa. A minha vida importa. A sua vida importa e năo deixe ninguém te dizer o contrário!
O mundo é um lugar diferente porque naquela época era ilegal a minha măe me abortar. A sua vida é diferente porque ela năo pôde me abortar legalmente e porque vocę está sentado aqui lendo as minhas palavras hoje! Mas vocę năo tem que atrair platéias pra que a sua vida tenha importância. Há coisas que fazem falta a todos nós aqui hoje por causa das geraçőes que foram abortadas e isso importa.
Umas das melhores coisas que eu aprendi é que o estuprador NĂO é meu criador, como algumas pessoas queriam que eu acreditasse. Meu valor e identidade năo săo determinados por eu ser o “resultado de um estupro”, mas por ser uma filha de Deus. O Salmo 68, 5-6 declara: “Pai dos órfăos... no seu templo santo Deus habita. Dá o Senhor um lar ao sem-família”. E o Salmo 27, 10 nos diz: “Mesmo se pai e măe me abandonassem, o Senhor me acolheria”. Eu sei que năo há nenhum estigma em ser adotado. O Novo Testamento nos diz que é no espírito de adoçăo que nós somos chamados a ser filhos de Deus por Jesus Cristo nosso Senhor. Sendo assim, Ele deve ter pensado na adoçăo como símbolo do amor dEle por nós!
E o mais importante é que eu aprendi, poderei ensinar aos meus filhos e ensino aos outros que o seu valor năo é medido pelas circunstâncias da sua concepçăo, seus pais, seus irmăos, seu parceiro, sua casa, suas roupas, sua aparęncia, seu QI, suas notas, seus índices, seu dinheiro, sua profissăo, seus sucessos e fracassos ou pelas suas habilidades ou dificuldades. Essas săo as mentiras que săo perpetuadas na sociedade. De fato, muitos palestrantes motivacionais falam para suas platéias que se elas fizerem algo importante e atingirem certos padrőes sociais, entăo elas também poderăo “ser alguém”. Mas o fato é que ninguém conseguiria atingir todos esses padrőes ridículos e muitas pessoas falhariam. Isso significa que elas năo săo “alguém” ou que elas săo “ninguém”? A verdade é que vocę năo tem que provar o seu valor a ninguém e se vocę quiser realmente saber qual é o seu valor, tudo o que precisa fazer é olhar para a Cruz, pois este é o preço que foi pago pela sua vida! Esse é o valor infinito que Deus colocou na sua vida! Para Ele vocę vale muito e para mim também. Que tal se juntar a mim para também proclamar o valor dos outros com palavras e açőes?
Para aqueles que dizem “bem, eu năo acredito em Deus e năo acredito na Bíblia, entăo sou a favor da livre escolha de abortar ou năo”, por favor, leia meu artigo “O direito da criança de năo ser injustamente morta – uma abordagem da filosofia do direito”. Eu garanto que valerá o seu tempo.
J’ai quasiment été adoptée ŕ ma naissance. A 18 ans, j’ai appris que j’avais été conçue lors d’un viol brutal sous la menace du couteau d’un violeur en série. Comme la plupart des gens, je n’avais jamais considéré que l’avortement concernait ma vie propre, mais lorsque j’ai reçu cette information, j’ai réalisé tout ŕ coup, que non seulement cela concernait ma vie mais que cela avait męme ŕ faire avec mon existence . C’était comme si je pouvais entendre les échos de tous ces gens, qui avec les tons de voix des plus sympathiques diraient « Bien entendu, excepté dans les cas de viol…. « Ou qui s’exclameraient avec un dégoűt plutôt fervent : « En particulier dans les cas de viol !!! » Tous ces gens sont lŕ qui ne me connaissent męme pas mais qui se lčvent en jugement de ma vie, si prompts ŕ la rejeter tout simplement ŕ cause de la façon dont j’ai été conçue. J’ai ressenti que j’avais dčs lors ŕ avoir ŕ justifier ma propre existence, que j’aurais ŕ me prouver vis-ŕ-vis du monde que je ne devais pas avoir ŕ ętre avortée et que j’étais digne de vivre. Je me souviens de m’ętre sentie comme une ordure ŕ cause des gens qui diraient que ma vie était comme une ordure --- dont on pouvait disposer.
S’il vous plait, comprenez qu’ŕ chaque fois que vous vous identifiez comme étant “pro-choix” ou qu’ŕ chaque fois que vous faîtes cette exception pour le viol, cela se traduit en réalité par le fait que vous ętes capable de vous tenir devant moi, de me regarder dans les yeux et de me dire « Je pense que votre mčre aurait dű pouvoir vous avorter ». C’est une affirmation qui a un impact considérable. Je ne dirai jamais quelque chose comme ça ŕ qui que ce soit. Je ne dirai jamais ŕ quelqu’un “Si j’avais pu intervenir, tu serais déjŕ morte”. Pourtant, c’est la réalité avec laquelle je vis. Je défie quiconque de me décrire comment ce n’est pas le cas. Ce n’est pas comme si les gens disaient “ oh bien sűr, je suis pro-choix excepté pour cette petite fenętre d’opportunité en 1968/69 afin, que toi, Rebecca, puisse ętre née. « Non – c’est la réalité cruelle de cette position, et je peux vous dire que cela fait mal et que c’est mesquin. Mais je sais que la plupart des gens ne mettent pas un visage sur ce sujet. Pour eux, c’est juste un concept – un cliché expéditif qu’ils balaient sous le tapis et qu’ils oublient. J’espčre qu’en étant un enfant du viol, je peux aider ŕ mettre un visage et une voix ŕ ce sujet.
J'ai souvent eu ŕ faire ŕ ceux qui me confrontent et essaient de me renvoyer avec de brefs sarcasmes du style « Eh bien, tu as eu de la chance ! ». Soyez sűrs que ma survie n’a rien eu avoir avec la chance. Le fait que je sois vivante aujourd’hui est corrélé aux choix qui avaient été posés par notre société en son entier, ceux des gens qui s’étaient battus pour ętre sűrs que l’avortement soit illégal au Michigan ŕ cette époque – męme dans les cas de viol – des gens qui argumentaient pour protéger ma vie et des gens qui votaient pro vie. Je n’ai pas eu de chance. J’étais protégée. Et vous voudriez vraiment rationaliser que nos frčres et soeurs qui sont avortés quotidiennement sont ‘malchanceux’ quelque part?
Bien que ma mčre de naissance ait été enchantée de faire ma connaissance, elle m’a dit pourtant qu’elle a été en fait voir deux avorteurs clandestins et que j’avais été presque avortée. Aprčs le viol, la police l’avait dirigée vers un conseiller qui lui avait dit en substance que l’avortement était ce qu’il fallait faire. Elle m’a dit qu’ŕ cette époque, il n’y avait pas de centres pour les difficultés lors de la grossesse, mais ma mčre de naissance m’a assurée que s’il y en avait eu, elle s’y serait rendue pour avoir au moins un peu plus de conseil. Le conseiller est celui qui l’a mise en contact avec les avorteurs clandestins. Pour le premier, elle dit qu’Il s’agissait des conditions typiques de la clandestinité dont vous entendez parler pour justifier le fait « qu’elle aurait dű pouvoir m’avorter en sécurité et légalement » --- du sang et de la saleté partout, sur la table et le sol. Ces conditions et le fait que ce soit illégal l’ont conduite ŕ se désister comme pour la plupart des femmes.
Ensuite, elle fut mise en relation avec un avorteur plus coűteux. Cette fois lŕ, elle devait rencontrer quelqu’un de nuit ŕ proximité de l’Institut des Arts de Détroit. Quelqu’un l’aborderait, l’appellerait par son nom, lui mettrait un bandeau sur les yeux, l’installerait sur le sičge arričre d’une auto, l’emmčnerait et alors m’avorterait… puis lui remettrait le bandeau et la déposerait. Et savez vous ce que je trouve tellement pathétique? C’est que je sais qu’un grand nombre de personnes ici et lŕ, m’entendant décrire ces conditions, réagiraient en secouant pitoyablement la tęte pour exprimer leur dégoűt : « c’est vraiment affreux que votre mčre de naissance ait dű passer par ça afin de pouvoir ętre capable de vous avorter ! » Comme si c’était de la compassion ?!! Je réalise pleinement qu’ils pensent qu’ils sont remplis de compassion mais leur cśur est plutôt incroyablement sec dans ma perspective, ne pensez vous pas ? C’est de ma vie dont ils discutent aussi durement et il n’ y a aucune compassion dans cette position. Ma mčre de naissance va bien – sa vie a continué et en fait, elle est super mais j’aurais été tuée, ma vie se serait terminée. Je peux ne pas ressembler ŕ ce que j’étais ŕ 4 ans ou ŕ 4 jours d’existence dans le ventre de ma mčre, mais c’était toujours et indéniablement moi et j’aurais été tuée par un avortement brutal.
D’aprčs les recherches du Dr. David Reardon, directeur de l’Institut Elliot, co-éditeur du livre ‘Victims and Victors: Speaking Out About Their Pregnancies, Abortions and Children Resulting From Sexual Assault’, et auteur de l’article "Rape, Incest and Abortion: Searching Beyond the Myths," (Viol, inceste et avortement: Aller plus loin que les mythes) , la plupart des femmes qui deviennent enceintes suite ŕ une agression sexuelle ne veulent pas d’avortement et en fait vont plus mal aprčs un avortement. www.afterabortion.org Ce qui signifie que la position de la plupart des gens sur les cas de viol se fonde sur des prémisses défectueuses : 1) la victime du viol voudrait un avortement 2) elle serait mieux avec un avortement 3) que la vie de l’enfant ne vaut pas la peine qu’elle poursuive sa grossesse. J’espčre que mon histoire et les autres histoires postées sur ce site www.rebeccakiessling.com pourront contribuer ŕ dissiper ce dernier mythe.
Je souhaiterais pouvoir dire que ma mčre de naissance figurait parmi la majorité des victimes et qu’elle ne voulait pas m’avorter, mais elle avait été convaincue de faire autrement. Cependant, l’attitude désagréable et les propos grossiers du second avorteur clandestin ainsi que la peur pour sa propre sécurité l’ont fait renoncer. Quand elle lui a dit au téléphone qu’elle n’était pas intéressée par cet arrangement risqué, ce docteur de l’avortement l’a insultée et l’a traitée de tous les noms. A sa surprise, il l’a rappelée le lendemain pour essayer de la convaincre de m’avorter encore une fois, elle a refusé de nouveau et fut injuriée. Alors voilŕ --- aprčs cela elle ne pouvait plus continuer. Ma mčre de naissance abordait le second trimestre – bien plus dangereux et bien plus coűteux pour me faire avorter.
Je suis tellement reconnaissante que ma vie ait été épargnée mais beaucoup de chrétiens bien intentionnés me diront des choses du style “Oui, tu vois, Dieu voulait vraiment que tu sois lŕ ! » ou d’autres diront encore « Il fallait que tu sois lŕ ». Mais je sais que Dieu a l’intention que chaque enfant ŕ naître reçoive la męme opportunité de naître et je ne peux pas m’asseoir béatement et dire «Eh bien, ma vie aura au moins été épargnée. » ou, « je l’ai mérité. Regardez ce que j’ai fait de ma vie. » Et des millions d’autres ne l’ont pas pu ? Je ne peux pas faire ça. Le pouvez-vous? Pouvez vous rester lŕ et dire “Au moins, j’ai été désiré(e)… au moins je suis en vie…,” ou juste “Et alors?” Est-ce lŕ réellement la sorte de personne que vous voulez ętre ? Impitoyable ? Une façade de compassion ŕ l’extérieur, mais une froideur de marbre et du vide ŕ l’intérieur ? Prétendez vous vous soucier des femmes mais n’ avoir rien ŕ faire avec moi parce que je suis un rappel de ce que vous ne préféreriez pas voir en face et que vous détesteriez aussi voir pris en considération par d’autres que vous ? Est-ce que je ne trouve pas de place dans votre agenda ?
En droit, j’ai eu aussi des camarades de classe qui m’ont dit des choses comme : « Bof ! Si tu avais été avortée, tu ne serais pas lŕ aujourd’hui et tu ne saurais pas la différence de toute façon, alors qu’est ce que ça peut faire ? ». Croyez le ou non, mais certains des philosophes de l’avortement des plus connus utilisent le męme type d’argumentation : « le fśtus ne sait jamais ce qui lui arrive, alors il n’ y a pas de fśtus qui va regretter sa vie. » Donc, je suppose que tant que vous poignardez quelqu’un dans son sommeil, ça va trčs bien, parce qu’il ne sait pas ce qui lui arrive ?! J’ai expliqué ŕ mes camarades de classe comment leur propre logique justifierait « que je puisse les tuer aujourd’hui, parce qu’ils ne seraient pas lŕ demain et qu’ils ne pourraient pas savoir la différence de toute façon, alors qu’est ce que ça peut faire ? » Et ils restaient bouche bée. C’est étonnant ce qu’un peu de logique peut faire quand vous réfléchissez vraiment ŕ ce sujet – comme nous étions supposés le faire en cours de droit – et considérez le véritable sujet de conversation : Il y a des vies qui ne sont pas lŕ aujourd’hui parce qu’elles ont été avortées. C’est comme le vieux dicton : « Si un arbre tombe dans la foręt, et que personne n’est lŕ pour l’entendre, est ce que ça fait un bruit ? » Oh oui ! Et si un bébé est avorté et que personne d’autre n’est lŕ pour le savoir, est ce que cela est important ? La réponse est « OUI ! Leur vie est importante. Ma vie est importante. Votre vie est importante et ne laissez personne vous dire le contraire !
Le monde est un endroit différent parce qu’il était illégal pour ma mčre de naissance de m’avorter alors. Votre vie est différente parce qu’elle ne pouvait pas m’avorter légalement parce que vous ętes assis ŕ entendre mes mots aujourd’hui ! Mais vous n’avez pas besoin d’avoir un impact sur des audiences pour que votre vie importe. Il y a quelque chose que nous manquons tous aujourd’hui ŕ cause des générations actuelles qui ont été avortées et cela importe.
Une des choses les plus épatantes que j’ai apprise est que le violeur N’est PAS mon créateur comme certaines personnes aimeraient que je le croie. Ma valeur et mon identité ne sont pas établies en tant que “produit de viol” mais en tant qu’enfant de Dieu. Le psaume 68:5, 6 affirme: “ Pčre des orphelins… c’est Dieu dans son lieu de sainteté. Dieu donne ŕ l’isolé le séjour d’une maison”. Et le psaume 27:10 “ Si mon pčre et ma mčre m’abandonnent, le Seigneur m’accueillera”. Je sais qu’il n’ y a pas de honte ŕ ętre adoptée. On nous dit dans le Nouveau Testament que c’est dans l’esprit d’adoption que nous sommes appelés enfants de Dieu par le Christ notre Seigneur. Alors, Il a dű avoir une trčs haute idée de l’adoption pour utiliser cette image de Son amour pour nous!
Mais ce qui est plus important, j’ai appris, je serai capable d’apprendre ŕ mes enfants et j’apprends ŕ d’autres que votre valeur ne se fonde pas sur les circonstances de votre conception, sur vos parents, sur votre fratrie, votre compagnon, votre maison, vos vętements, votre apparence, votre Q.I., vos notes, vos performances, votre argent, votre occupation, vos succčs ou échecs, ou vos capacités et handicaps – ce sont des mensonges qui sont perpétrés dans notre société. C’est un fait que, les conférenciers les plus motivants disent ŕ leurs auditeurs que s’ils pouvaient juste faire quelque chose d’eux-męmes et atteindre un certain standing sociétal, alors ils pourraient ętre eux aussi « quelqu’un ». Mais le fait est que personne ne peut atteindre ces standards ridicules et que beaucoup de gens en resteront incroyablement loin et alors, est ce que cela signifie qu’ils ne sont pas « quelqu’un » ou qu’ils sont des « rien du tout » ? La vérité est que vous n’avez pas besoin de prouver votre valeur ŕ quiconque et si vous voulez réellement connaître votre valeur, tout ce que vous avez ŕ faire c'est regarder la Croix – parce que c’est le prix qui a été payé pour votre vie ! C’est la valeur infinie que Dieu a investie pour votre vie ! Il pense que vous avez beaucoup de valeur et moi aussi. Ne voulez vous pas vous joindre ŕ moi pour affirmer la valeur des autres aussi, en parole et en action ?
Pour ceux qui parmi vous diraient “ Eh bien, je ne crois pas en Dieu et je ne crois pas en la Bible alors je suis pro choix” je vous recommande de lire mon essai “ Le droit de l’enfant ŕ naître ŕ ne pas ętre injustement tué --- une philosophie de l’approche des droits ». Je vous assure que vous ne gaspillerez pas votre temps.
Pour la vie,
Rebecca Kiessling
Polish -- thank you to Joanna Najfeld for translating
Historia Rebeki Kiessling (wersja skrócona):
Adoptowano mnie krótko po urodzeniu. Kiedy miałam 18 lat dowiedziałam się, że zostałam poczęta w wyniku brutalnego gwałtu. Seryjny gwałciciel napadł moją biologiczną matkę z nożem.
Podobnie jak większość ludzi, wcześniej nie sądziłam, że kwestia aborcji dotyczy mojego życia. Ale kiedy dowiedziałam się o moim pochodzeniu, nagle zrozumiałam, że ten temat nie tylko dotyczy mnie, ale jest bardzo mocno związany z faktem mojego istnienia.
W głowie zaczęły rozbrzmiewać mi echa słów wypowiadanych współczującym tonem: „chyba że w przypadku gwałtu”… oraz te, wykrzykiwane agresywnie w poczuciu obrzydzenia: „szczególnie w przypadku gwałtu!”… Wszyscy ci ludzie, nie znając mnie nawet, wydają sąd nad moim życiem, tak łatwo je przekreślając, jedynie z powodu okoliczności mojego poczęcia.
Poczułam, że muszę usprawiedliwiać swoje istnienie, że muszę udowadniać światu, że wcale nie powinnam była być usunięta i że moje życie ma wartość. Pamiętam też, że czułam się jak śmieć - a to przez ludzi, którzy potrafili powiedzieć, że moje życie jest jak śmieć, że można było się mnie pozbyć.
Proszę, zrozumcie, że kiedykolwiek mówicie o sobie „pro-choice” albo uznajecie dopuszczalność aborcji w przypadku gwałtu, to tak jakbyście stanęli przede mną, spojrzeli mi w oczy i powiedzieli: „uważam, że twoja matka powinna była móc cię usunąć”. To bardzo mocne słowa. Nigdy nikomu bym tak nie powiedziała. Nie powiedziałabym: „gdyby było tak jak ja chcę, ty już byś nie żył”.
A ja muszę żyć z tym na co dzień. Spróbujcie udowodnić mi, że tak nie jest. Bo ludzie nie mówią: „jestem za dopuszczalnością aborcji, z wyjątkiem przełomu lat 1968/69, tak żebyś ty, Rebeko, mogła się urodzić”. Nie. To jest okrutna prawda o stanowisku „pro-choice”. Ono boli i jest podłe.
Ale wiem, że większość ludzi nie patrzy na aborcję w przypadku gwałtu przez pryzmat konkretnego życia. Ten problem to dla nich abstrakcyjna koncepcja – szybka klisza, którą łatwo zmieść pod dywan i zapomnieć. Mam nadzieję, że jako dziecko z gwałtu pomogę wam przyporządkować do tej koncepcji konkretną twarz i konkretny głos.
Ludzie nierzadko starają się zbywać moją historię słowami „no tak, miałaś szczęście”. Zapewniam was, że moje ocalenie od aborcji nie miało nic wspólnego ze szczęściem. To, że dziś żyję, wynika z wyborów jakich dokonało nasze społeczeństwo oraz ludzie, którzy zadbali o to, żeby aborcja – również w przypadku gwałtu - była całkowicie zakazana w Michigan w tamtych czasach. To zasługa ludzi, którzy bronili mojego prawa do życia i wspierali je przy głosowaniu. To nie była kwestia „szczęścia”. Ochroniło mnie prawo. Czy naprawdę powiedzielibyście, że nasze siostry i nas bracia abortowani każdego dnia jakoś tak po prostu „mają pecha”?!!
Moja biologiczna matka ucieszyła się ze spotkania ze mną, ale powiedziała mi też, że była u dwóch nielegalnych aborcjonistów i prawie mnie zabito. Po gwałcie, policja skierowała ją do poradni, gdzie powiedziano jej, że w zasadzie powinna dokonać aborcji. Według mojej matki, wtedy nie było ośrodków pomocy ciężarnym w kryzysowej sytuacji, ale gdyby były, z pewnością udałaby się tam, choćby po drugą poradę. A tak, pracownik poradni dla zgwałconych umówił ją z nielegalnymi aborcjonistami.
Pod pierwszym adresem spotkała typowe warunki podziemia aborcyjnego, na które powołują się feministki argumentując, że aborcja powinna być „legalna i bezpieczna” – zakrwawiony i brudny stół i podłoga. To co zobaczyła oraz sama świadomość nielegalności spowodowała, że się wycofała, tak jak robi to większość kobiet.
Potem umówiła się z droższym aborcjonistą. Tym razem miała spotkać kogoś wieczorem pod Instytutem Sztuk w Detroit. On miał podejść, odezwać się do niej po imieniu, założyć jej ciemną opaskę na oczy, posadzić na tylnym siedzeniu samochodu, wywieźć i abortować mnie… potem znów zasłonić jej oczy i odwieźć ją.
Wiecie co jest szczególnie żałosne? Świadomość, że wielu ludzi słysząc jak to wyglądało reaguje litościwie potrząsając głową w obrzydzeniu: „To okropne, że twoja matka musiała przez to wszystko przejść, żeby móc dokonać na tobie aborcji.” To jest współczucie?!! Zdaję sobie sprawę, że im się wydaje, że okazują empatię, ale z mojego punktu widzenia to bezwzględne, nie sądzicie? Przecież to o moim życiu tak bezdusznie mówią i nie ma w ich opinii nic z prawdziwej empatii.
Dziś moja matka biologiczna ma się dobrze – jej życie potoczyło się dalej i dziś układa się doskonale. A mnie by zabito, moje życie by się skończyło. Może nie wyglądam dziś jak wtedy, kiedy miałam cztery lata, ani kiedy miałam cztery dni i byłam jeszcze w łonie matki, ale to niezaprzeczalnie byłam ja i zamordowano by mnie poprzez brutalną aborcję.
Według badań Dr. David’a Reardon’a, dyrektora Elliot Institute, współautora książki „Ofiary i zwyciężczynie: otwarcie o ciąży, aborcji i dzieciach urodzonych z przemocy seksualnej”, autora artykułu „Gwałt, kazirodztwo i aborcja: wychodząc poza mity”, większość kobiet, które zachodzą w ciążę na skutek przemocy seksualnej nie chcą aborcji i czują się znacznie gorzej po aborcji. Tak więc opinia większości ludzi na temat aborcji w przypadku gwałtu opiera się na trzech nieprawdziwych założeniach: 1) ofiara gwałtu chciałaby aborcji 2) aborcja pomogłaby ofierze gwałtu 3) życie dziecka nie jej warte donoszenia ciąży. Mam nadzieję, że moja historia, tak jak historie innych osób zamieszczone na tej stronie, pomogą obalić ten ostatni mit.
Chciałabym móc powiedzieć, że moja matka biologiczna należała do tej większości ofiar gwałtu i nie chciała mnie usunąć, ale prawda jest taka, że była przekonana zupełnie przeciwnie. Jednak paskudne usposobienie i ordynarność tego drugiego podziemnego aborcjonisty oraz strach o własne bezpieczeństwo, spowodowały, że się rozmyśliła. Kiedy powiedziała mu o tym przez telefon, aborcjonista obraził ją i zaczął wyzywać. Ku jej zaskoczeniu, zadzwonił następnego dnia i znowu próbował ją przekonać do usunięcia mnie. Ona ponownie odmówiła i usłyszała stek wyzwisk. I na tym się skończyło – potem nie potrafiła już tego zrobić. Zaczynał się drugi trymestr ciąży – usunięcie mnie byłoby dużo droższe i dużo bardziej niebezpieczne.
Jestem tak wdzięczna, że ocalono mi życie. Wielu chrześcijan w dobrej wierze mówi mi: „widzisz, Bóg naprawdę chciał, żebyś się urodziła!” lub „widocznie miałaś się urodzić”. Ale ja wiem, że Bóg chce żeby każde nienarodzone dziecko miało tę samą szansę na narodziny i nie potrafię siedzieć bezczynnie mówiąc „przynajmniej moje życie udało się ocalić”. Lub: „Zasłużyłam na to, spójrzcie jak wykorzystuje moje życie.” A miliony innych nie zasłużyło? Nie wolno mi tak myśleć.
A ty? Możesz tak po prostu mówić „mnie przynajmniej chciano…” albo „co mnie to obchodzi!”? Czy naprawdę chcesz być takim człowiekiem? Bezwzględnym? Na zewnątrz pozory empatii a wewnątrz zimne serce i pustka? Czy twierdzisz, że interesuje cię los kobiet a jednocześnie ja nie obchodzę cię kompletnie, bo przypominam ci coś, z czym nie potrafisz stanąć twarzą w twarz i bardzo nie chcesz, żeby inni zastanawiali się nad tym? Czy ja nie pasuję do twojego światopoglądu?
Na studiach prawniczych koledzy z roku mówili do mnie: „no cóż, gdyby cię usunięto, nie byłoby cię tutaj i nie czułabyś różnicy, więc o co chodzi?” Wierzcie lub nie, czołowi pro-aborcyjni filozofowie używają podobnego argumentu: „Płód nie wie co go spotyka, więc nie odczuwa śmierci.” Czyli jak kogoś zadźgasz od tyłu podczas jego snu, to jest w porządku, bo on nie wie co mu się stało?
Wyjaśniałam kolegom w jaki sposób ta sama logika usprawiedliwia mnie „gdybym chciała ciebie zabić, bo skoro jutro cię tu nie będzie, to i tak nie będziesz czuł różnicy, więc o co chodzi?” Ten argument odbierał im mowę. To niesamowite co może uczynić odrobina logiki, kiedy przemyślimy sobie te rzeczy – czego wymagano od nas na studiach prawniczych – i jak zastanowimy się o czym naprawdę rozmawiamy: pewnych ludzi nie ma dziś wśród nas, bo zostali abortowani.
Jest takie stare powiedzenie: „jak drzewo upada w lesie i nie ma nikogo kto to słyszy, to czy to drzewo powoduje hałas?” Jasne! A jeśli dziecko jest abortowane i nie ma wokół nikogo kto o tym wie, czy to ma znaczenie? Odpowiedź brzmi TAK! Ich życie ma znaczenie. Moje życie ma znaczenie, Twoje życie ma znaczenie i nie pozwól nikomu wmawiać ci, że tak nie jest!
Świat jest dzisiaj innym miejscem, bo prawo powstrzymało moją matkę od aborcji na mnie. Twoje życie zmieniło się, bo ona nie mogła mnie legalnie usunąć, a ty dziś siedzisz i czytasz moje słowa! Ale nie musisz mieć wielu słuchaczy, żeby twoje życie miało znaczenie. Czegoś nam dziś brakuje, bo całe pokolenia zostały poddane aborcji i to nie jest bez znaczenia.
Jedną z najwspanialszych rzeczy, do jakich doszłam, to fakt, że to NIE gwałciciel powołał mnie do życia, jak twierdzili niektórzy. Moja wartość i tożsamość nie wynika z tego, że jestem „efektem gwałtu”, ale dzieckiem Boga. Psalm 68 głosi „Ojcem dla sierot i dla wdów opiekunem jest Bóg w swym świętym mieszkaniu. Bóg przygotowuje dom dla opuszczonych”. A Psalm 27 mówi: „Choćby mnie opuścili ojciec mój i matka, to jednak Pan mnie przygarnie”.
Wiem, że to żaden wstyd być adoptowanym. Z Nowego Testamentu dowiadujemy się, że to właśnie w duchu adopcji jesteśmy powołani do bycia dziećmi Boga, przez Chrystusa, Pana naszego. Tak więc Bóg musiał mieć wysokie mniemanie o adopcji, skoro użył tego obrazu opisując swoją miłość do nas!
Co najważniejsze, będę uczyć moje dzieci, tak jak uczę innych, że wartość człowieka nie zależy od okoliczności jego poczęcia, jego rodziców, rodzeństwa, partnera, domu, ubrań, wyglądu, inteligencji, stopni w szkole, pieniędzy, zawodu, sukcesów, porażek, zdolności i ograniczeń – to wszystko kłamstwa, które przenikają nasze społeczeństwo.
Większość trenerów motywacyjnych mówi słuchaczom, że jeśli tylko się postarają i dosięgną do standardów społecznych, wtedy oni też mogą „zostać kimś”. Ale tak naprawdę nikt nigdy nie dosięga tych absurdalnych standardów, a wielu ludziom bardzo wiele do nich brakuje. Czy to znaczy, że nie są „kimś”, albo że są „nikim”?
Prawda jest taka, że nie musisz nikomu udowadniać swojej wartości, a jeśli naprawdę chcesz wiedzieć jaka jest twoja wartość, to wystarczy, że spojrzysz na Krzyż – to jest cena jaka została zapłacona za twoje życie! To jest bezgraniczna wartość jaką Bóg nadał twojemu życiu! On uważa twoje życie za warte wiele i ja też tak uważam. Czy zechcesz przyłączyć się do mnie w afirmowaniu wartości innych osób, słowem i czynem?
Tym z was, którzy powiedzą „nie wierzę w Boga ani w Biblię, więc jestem ‘pro-choice’” polecam lekturę mojego eseju „Prawo dziecka nienarodzonego do ochrony przed niezasłużoną śmiercią – na bazie filozofii o prawach”. Zapewniam was, ten tekst wart jest waszego czasu.
Ребекка Кисслинг
Schönheit statt Asche - Gewaltsam gezeugt, und doch geliebt!: Eine Geschichte voller Hoffnung von Rebecca Kiessling
Da ich als Baby adoptiert worden bin, wusste ich fast nichts über meine leibliche Mutter. Mit 18 Jahren verlangte ich die"Nicht-Identifizierungsinformationen" meiner Mutter und erfuhr, dass ein Serienvergewaltiger sie mit vorgehaltenem Messer brutal vergewaltigt hatte. So wurde ich gezeugt. Ich erinnere mich daran, dass ich mich hässlich und ungewollt fühlte und mich ernsthaft fragte, "Wer wird mich jemals lieben können?". Bis dahin hatte ich nie den Gedanken gehabt, dass Abtreibung etwas mit meinem Leben zu tun haben könnte, aber dann betraf es mich von einem Moment auf den anderen ganz existenziell. In meinem Kopf hörte ich die Stimmen all jener Leute, die sagen: "Nun, außer in Fällen von Vergewaltigung..." oder "Vor allem bei Vergewaltigung!" Mir wurde bewusst, dass sie über mich sprachen - über mein Leben. Ich fühlte mich, als müsste ich meine Existenz rechtfertigen und der Welt beweisen, dass es gut war, dass ich nicht abgetrieben wurde, und dass ich es wert war, zu leben. Ich dachte an meine leibliche Mutter und mir wurde klar: "Sie muss mich hassen. Sie wird mich nie treffen wollen. Wahrscheinlich wollte sie mich abtreiben."
Aber irgendwie beschloss ich, wenn ich sie nur treffen könnte und hören würde, dass sie mich nicht abtreiben lassen wollte, dann könnte ich mich gut fühlen. Ich könnte mich sicher fühlen und müsste mich nicht länger als Zielscheibe fühlen. Als ich 19 Jahre alt war, benannte ein Richter eine vertrauliche Mittelsperson und ich hörte schließlich von meiner leiblichen Mutter. Sie war so begeistert von der Aussicht, mich kennen zu lernen, dass sie mir folgenden Brief schrieb: Meine liebste Rebecca, ich hoffe, dass Du den Schock über die Einzelheiten Deiner Geburt inzwischen überwunden hast. Denn all das war kein Grund, etwas so Schönes wie Dich aufzugeben - etwas so Kostbares wie ein Baby! Meistens fällt man nach neun Monaten Schwangerschaft nach der Geburt in ein Loch und denkt, niemand liebt einen, aber Du warst so vollkommen und hübsch. All diese Jahre hatte ich nichts von Dir, kein Foto, nichts, das mir sagte, dass Du ein Teil von mir bist. Nur die Erinnerung an eine Schwangerschaft mit einem Baby, von dem ich hoffte, dass es eines Tages seine wirkliche Mutter suchen würde, so wie auch ich mein Baby kennen lernen wollte. Ich habe Dich in meinem Herzen immer geliebt. Du warst immer in meinen Gedanken, vor allem im Juli... Es scheint eine Ewigkeit her zu sein, ich weiß. Als ich vor zwei Jahren krank war, dachte ich, ich würde mein kleines Mädchen niemals kennen lernen... Das waren lange drei Wochen. Ich freue mich auf unser Treffen. Es ist so großartig - so wahnsinnig schön - das war immer mein Traum. Ich weine vor Glück! Eine Liebe, die mich neunzehn Jahre nicht losgelassen hat; endlich lerne ich meine Tochter kennen. In Liebe, Deine Mutter Joann Ich fühlte mich so bestätigt - bis wir über Abtreibung sprachen. Mit Grauen hörte ich, dass sie mich hätte abtreiben lassen, wenn es bei meiner Zeugung im Oktober 1968 legal gewesen wäre. Aber es war nicht legal, und so trieb sie mich nicht ab. Sie konnte ihre Meinung über Abtreibung einige Jahre später ändern, weil es nicht zu spät war - weder für sie noch für mich. Später gab sie zu, dass sie doch zu zwei Hinterhof-Engelmachern gegangen ist und ichbeinahe abgetrieben wurde. Wie die meisten anderen Frauen damals, schreckte sie vor der ersten Abtreibung aufgrund der unhygienischen "Hinterhaus"-Bedingungen und der Tatsache, dass es illegal war, zurück. Ihr Berater in Sachen Vergewaltigung, der ihr von der Polizei empfohlen worden war, arrangierte für sie ein nächtliches Treffen mit dem zweiten Engelmacher, in der Nähe des "Detroit Institute of Art". Jemand würde sich ihr nähern, ihren Namen nennen, ihr die Augen verbinden, sie auf den Rücksitz eines Autos verfrachten, sie zu dem Engelmacher bringen und mich abtreiben lassen. Dann würden ihr wieder die Augen verbunden werden und sie würde zum Kunstmuseum zurückgebracht werden. Sie hatte immer noch Angst um ihre eigene Sicherheit, aber sie war entschlossen, es durchzuziehen. An dem Tag, an dem sie mich abtreiben lassen wollte, sollte meine Tante sie zu dem Treffpunkt fahren. An jenem Morgen begann einer der schlimmsten Schneestürme des Jahrhunderts in der Region um Detroit. Es schneite tagelang und die Straßen waren blockiert. Das war's dann. Sie kam in ihr zweites Schwangerschaftsdrittel und konnte nicht mehr abtreiben.Wenn sie von diesen Umständen hören, sagen einige Leute doch tatsächlich zu mir, "Es ist einfach schrecklich, dass Ihre leibliche Mutter all das durchmachen musste, um Sie abtreiben zu können!" Soll das etwa mitfühlend sein? Aus meiner Sicht scheint es mir ziemlich kaltherzig zu sein! Ich habe es immerhin nur gerade so geschafft. Der Verhandlungstermin in Sachen Roe gegen Wade war an meinem ersten Geburtstag, und die Entscheidung des "U.S. Supreme Court" war genau dreieinhalb Jahre nach meiner Geburt (22. Juli 1969 / 22. Januar 1973). Als Familienanwältin vertrete ich Frauen, die zur Abtreibung genötigt wurden, sehr gerne kostenlos, und ich hatte sogar vier Fälle, in denen Abtreibung im Spiel war, die es in die nationalen Nachrichten schafften. Heute bin ich eine Vollzeit-Mutter von vier Kindern, zwei adoptierten und zwei eigenen. Ich bin geehrt, dass Gott mein Leben so gebraucht hat, aber ich habe gelernt, dass mein Wert nicht darin liegt, wie ich gezeugt wurde, wer mich aufgezogen hat, was andere Leute von meinem Leben halten und noch nicht einmal darin, was ich mit meinem Leben mache. Ich bin kein Produkt einer Vergewaltigung, sondern ein Kind Gottes, und ich habe Wert, weil Gott mich zu einem bestimmten Zweck geschaffen hat und einen unendlichen Preis für mein Leben bezahlt hat. Wenn Sie meine leibliche Mutter heute fragen, wird Sie Ihnen sagen, dass ich für sie ein Segen bin. Wenn nur jeder die Wahrheit erkennen würde, dass jedes Kind ein Geschenk ist! Wenn die Leute dann von einer Situation wie der meinen hören würden, würden sie nicht sagen, "Oh, wie schrecklich! Diese Frau wurde vergewaltigt und dann tatsächlich gezwungen, das Baby auszutragen?" Vielmehr könnten sie sagen, "Gott hat diese Frau tatsächlich mit dem Leben dieses Kindes beschenkt und ihr so "Schönheit statt Asche" gegeben?" Und ist Gott nicht genau dafür berühmt?
"Mein Wert liegt nicht darin, wie ich gezeugt wurde, wer mich aufgezogen hat,was andere Leute von meinem Leben halten und noch nicht einmal darin, was ich mit meinem Leben mache. Ich bin kein Produkt einer Vergewaltigung, sondern ein Kind Gottes."
Rebecca Kiessling ist eine bekannte Lebensrechtlerin und Anwältin. Sie bereist ganz Nordamerika, um ihre Geschichte der Hoffnung mit anderen zu teilen. Wenn Sie möchten, dass Rebecca in Ihrer Gemeinde, auf Ihrem Bankett, auf Ihrer Zusammenkunft oder in Ihrer Schule spricht, schicken Sie ihr eine E-Mail an rebecca@rebeccakiessling.com. Weitere Informationen finden Sie auf Ihrer Website: www.rebeccakiessling.com.
Translated for a pamphlet -- Aktion Lebensrecht für Alle e. V.: http://www.alfa-ev.de/
Russian: (Thank you to Kirill Bogolubov for translating!)
ня удочерили почти сразу после рождения. Когда мне было 18 лет, я узнала, что мое зачатие стало результатом жестокого изнасилования. Это был серийный насильник, и он угрожал ножом. Подобно большинству людей, мне казалось, что аборт не имеет никакого отношения к моей жизни, но получив такую информацию, я внезапно осознала, что он имеет отношение не просто к моей жизни, но к самому моему существованию. Я как будто начала слышать эхо всех тех голосов, которые самым сочувственным тоном произносили: «Конечно, кроме случаев изнасилования…», или наоборот, пылко восклицали с отвращением: «Особенно в случае изнасилования!!!» Вот они, все эти люди, которые даже не знают меня, но выносят мне смертный приговор, делая это так легко - из-за того, что я была зачата таким образом. Я почувствовала, что теперь мне предстоит оправдать свое собственное существование, что мне необходимо доказать миру, что меня не нужно было абортировать, что я достойна быть в живых. Помню, я чувствовала себя каким-то мусором: ведь люди говорили, что моя жизнь и есть мусор, который надо было выкинуть на помойку.
Пожалуйста, осознайте, что когда вы называете себя «сторонниками свободы выбора» или делаете исключение для случаев изнасилования, это на самом деле означает, что вы готовы встать передо мной, посмотреть мне в глаза и сказать мне: «Я думаю, было бы правильно, если бы у твоей матери была возможность абортировать тебя». Это очень сильное утверждение! Я никому не могла бы сказать: «Если бы было по-моему, тебя уже не было бы в живых». Но именно с такой реальностью мне приходится иметь дело. Если кто-то может доказать мне, что это не так, пусть попробует. Нельзя же сказать: «Я, конечно, сторонница свободного выбора, но для того, чтобы ты, Ребекка, могла родиться, я оставляю открытым небольшое окошко возможности в 1968/69 годах». Нет, безжалостная реальность этой позиции именно такова, как она есть, и я могу сказать, насколько это больно и отвратительно. Но я знаю, что большинство людей просто не хотят задумываться на эту тему и удовлетворяются общепринятым клише, предпочитая просто забыть об этом. Я надеюсь, что будучи зачатой в результате изнасилования, я могу способствовать тому, чтобы эта тема обрела лицо и голос.
Мне часто приходилось сталкиваться с тем, что люди пытались отделаться от меня саркастическим замечанием: «Ну, тебе повезло!» Но вы должны понимать: то, что я осталась в живых, не имеет никакого отношения к удаче. Тот факт, что я жива, обусловлен тем выбором, который делало наше общество в целом, те люди, которые в то время вели борьбу за то, чтобы аборт оставался в штате Мичиган нелегальным даже в случае изнасилования, люди, боровшиеся за защиту моей жизни и голосовавшие в защиту жизни. И станете ли вы утверждать, что нашим братьям и сестрам, которых абортируют каждый день, просто каким-то образом «не повезло»?
Хотя моя мать чувствовала большое волнение, когда встретила меня, она рассказала мне, что все-таки два раза ходила к докторам, делавшим подпольные аборты, и едва не абортировала меня. После изнасилования полиция направила ее к консультанту, который по сути дела сказал ей, что надо делать аборт. Он говорит, что тогда не было центров кризисной беременности, но уверяет, что если бы они существовали, она пошла бы туда, чтобы получить еще хотя бы какую-то консультацию. Именно консультант по изнасилованию направил ее к врачам, делавшим подпольные аборты. О первом она рассказывает, что это были типичные условия подпольного аборта, о которых идет речь, когда говорится: «надо было, чтобы она могла абортировать тебя безопасно и легально». Стол и пол были измазаны кровью и грязью. Такие подпольные условия и сам факт нелегальности заставили ее отказаться от своего намерения, как это и происходило с большинством женщин.
Потом ее направили к более дорогому доктору. На этот раз ей предстояло встретиться с кем-то ночью рядом с Детройтским Институтом Искусств. Кто-то подошел бы к ней, назвал ее имя, завязал ей глаза, посадил на заднее сиденье машины, отвез ее, абортировал меня…, потом снова завязал ей глаза и отвез обратно. И знаете, что самое печальное во всем этом? То, что существует огромное множество людей, которые, слыша это описание, отреагировали бы сочувственным покачиванием головой и поморщились бы с отвращением: «Как же ужасно, что твоей биологической матери пришлось пройти через все это для того, чтобы суметь абортировать тебя!» И это сострадание?!! Я полностью осознаю: им кажется, что они проявляют сострадание. Но посмотрите на это из моего положения, и вы поймете, какая в этом жестокость. Это о моей жизни они говорят так бесчувственно, и никакого сострадания в такой позиции нет. С моей биологической матерью все в порядке – ее жизнь продолжается и с ней на самом деле все в порядке, но меня уже не было бы, моя жизнь закончилась бы. Да, возможно, я выглядела тогда, еще нерожденной, в утробе матери, по-другому, чем в четыре года или четыре дня спустя после рождения, но никак нельзя отрицать того, что это уже была я и что это меня убили бы при этом бесчеловечном аборте.
Согласно исследованиям доктора Дэвида Реардона, директора Института Элиота, соиздателя книги «Жертвы и победители: Они рассказывают о своей беременности, абортах и детях, родившихся в результате изнасилования» и автора статьи «Изнасилование, кровосмешение и аборт: найти правду по ту сторону мифа», большинство женщин, забеременевших в результате изнасилования, не хотят делать аборт и на самом деле чувствуют себя хуже после аборта. http://www.afterabortion.org. А значит, позиция большинства людей по вопросу аборта в случае изнасилования основана на ложных предпосылках: 1) жертва изнасилования хочет сделать аборт, 2) в результате аборта ей станет лучше и 3) жизнь ребенка не стоит того, чтобы она пережила беременность. Я надеюсь, что моя история и другие истории, опубликованные на этом сайте, помогут рассеять этот последний миф.
Было бы хорошо, если бы я могла сказать, что моя биологическая мать принадлежала к большинству жертв и не хотела абортировать меня, но ее убедили поступить иначе. Однако ее заставило отказаться от ее намерения хамское поведение и сквернословие того второго врача, а также страх за собственную безопасность. Когда она сказала ему по телефону, что ее не интересует такое рискованное предложение, этот доктор стал оскорблять ее и обзывать дурными словами. К ее удивлению, он вновь позвонил на следующий день, чтобы еще раз попытаться уговорить ее абортировать меня. Она отказалась и должна была снова выслушивать оскорбления. На этом все и закончилось – после этого она просто не могла подвергать себя этому. Кроме того, начинался второй триместр беременности, поэтому абортировать меня становилось опаснее и дороже.
Я так благодарна за то, что мне была сохранена жизнь, но сколько же христиан, движимых самыми лучшими побуждениями, говорили мне: «Видишь, Бог захотел, чтобы ты была здесь!» или «Тебе было суждено остаться в живых». Но я знаю, что Бог хочет, чтобы у каждого нерожденного ребенка была та же возможность родиться, и я не могу просто сидеть сложа руки и быть довольной: «Хорошо, что хотя бы моя жизнь была сохранена» или «Я заслуживала этого. Посмотрите, как я использую свою жизнь». А что же миллионы других? Нет, я не могу так. А вы? Вы способны на то, чтобы тихо сидеть и говорить: «По крайней мере, меня хотели… по крайней мере, я жив…» или просто «Ну, как бы то ни было!» Действительно ли вы хотите быть такими бессердечными? С показным состраданием снаружи и абсолютно ледяными и равнодушными внутри? Вы делаете вид, что заботитесь о женщинах, но при этом вам нет абсолютно никакого дела до меня: ведь я напоминаю вам о чем-то, о чем вы не хотели бы задумываться и о чем вы не хотели бы, чтобы задумывались другие. Я не вписываюсь в вашу повестку дня?
Сокурсники по юридическому факультету иногда говорили мне: «Да ладно! Если бы тебя абортировали, тебя бы здесь не было сегодня, и тебе было бы все равно, так какая же разница?» Верьте или нет, но некоторые известные философы, защищающие аборты, используют такой же аргумент: «Зародыш все равно не понимает, что с ним происходит, поэтому нет никого, кто пожалеет о своей жизни». Значит, если вы пронзите кого-то кинжалом в спину, пока он спит, то это нормально, потому что он не знает, что его убивают? Я объясняла своим сокурсникам: та же самая логика оправдала бы меня, «если бы я убила тебя сегодня, ведь завтра тебя уже не будет здесь и тебе уже будет все равно – так какая же разница?» И у них просто отвисала челюсть. Поразительно, как много может сделать всего лишь малая доля логики, если действительно продумать этот вопрос до конца – а ведь именно этим мы должны были заниматься на юридическом факультете – и понять, о чем мы на самом деле говорим: о жизни тех, кого сегодня нет с нами, потому что они были абортированы. Как в той старой поговорке: «Если в лесу падает дерево и рядом нет никого, кто знает об этом, раздается ли шум?» Да, конечно! И если абортируют ребенка, и рядом нет никого, кто знал бы об этом, важно ли это? Да, конечно! Его жизнь важна. Моя жизнь важна. Твоя жизнь важна, и ты не должен никому позволить утверждать обратное!
Мир стал другим из-за того, что моя биологическая мать не могла в то время легально абортировать меня. Твоя жизнь стала другой, потому что она не могла легально абортировать меня – ведь сегодня ты сидишь и читаешь мои слова! Но вовсе не обязательно воздействовать на аудиторию, чтобы твоя жизнь имела значение. Всем нам чего-то не хватает сегодня из-за того, что поколения людей были абортированы, и это очень важно.
Одна из самых важных вещей, какие я узнала, состоит в том, что не насильник был моим творцом, как некоторые люди хотели бы заставить меня поверить. Моя ценность и то, чем я являюсь, определяются не тем, что я «результат изнасилования», но тем, что я дитя Божие. Псалом 67: 5,6 провозглашает: «Отец сирот … Бог во святом Своем жилище. Бог одиноких вводит в дом.» Быть удочеренной – не позор. Новый Завет говорит нам, что мы призваны быть чадами Бога в духе усыновления через Исуса Христа нашего Господа. Как же высоко Он расценивает усыновление, раз употребляет этот образ, чтобы описать свою любовь к нам!
Самое главное, что я узнала, чему я смогу научить своих детей и учу других, состоит в том, что наша ценность не основана на обстоятельствах нашего зачатия, наших родителей, братьев и сестер, супругов, дома, одежды, внешнего вида, коэффициента умственного развития, оценок, достижений, денег, занятий, успехов и неудач, способности или неспособности к чему-то, как постоянно твердит нам наше общество. Ведь на самом деле большинство ораторов, стремящихся мотивировать людей, говорят своим слушателям, что если только они сумеют чего-то достичь и будут соответствовать определенным общественным требованиям, тогда они станут «кем-то». Но истина состоит в том, что соответствовать всем этим смехотворным стандартам все равно никогда не получится
Filipino -- Thank you to Noni Carino for translating
ANG BUHAY NI REBECCA KIESSLING
Ako ay isang ampon simula halos sa aking pagka luwal bilang isang sanggol. Sa edad na 18, lumantad sa aking kaalamanan, na ako ay anak sa brutal na panggagahasa ng isang serial rapist, na gumamit ng kutsilyo habang niyari niya ang kasuklam-suklam na pagkakasala.
Karaniwan, isa ako sa mga tao na sasang-ayon sa abortion kung ang sanggol ay isisilang mula sa kriminal na aksyon. Ngunit nagulantang ako sa katotohanan ng aking buhay ng malaman ko ang aking pinanggalingan. Mawari kong narinig ang buyawyaw ng mga balitaktakan ng mga tao na may hinanakit sa kababaihan na nakaranas ng rape, o di kaya marinig sa kanilang mga bibig ang explikadong, “lalo na sa kaso ng rape!!!”
Wala ni isa sa mga tao na iyon ang may kilala sa akin, ngunit mabilis sa kanilang pag husga ng katiwalian ng isang tao na katulad ko, na bunga ng isang napakadilim na kasalanan. Para bang isang kabuuan ng buong mundo ang mabigat na magpakiwari sa aking buhay na matimtim kung dinidipensahan kung bakit ako iniluwal at hindi pinatay, bilang kabayaran sa kasalanan ng taong lumandas ng isang krimen. Lumaki rin akong naramdaman sa araw-araw, ang paulit-ulit na trato ng tao na ako ay galling sa basura. Na ako ay isa lamang tapon.
Mangyari lamang na maunawaan niyo sa iyong pag kilanlan sa akin bilang pro-choice, o di kaya mag bigay ng eksepsyon sa kaso ng gahasa, na kayo ay tumayo sa aking harapan, tingnan ako ng diretso sa mata, at sabihin sa akin, “dapat ay inabort ka ng iyong ina”. Isa itong mabangis na pahayag. Hindi ko masisikmura na sabihin ito sa isang tao na produkto ng masaklam na kasalanan. Hindi ko masasabi, “ kung ako ang masusunod, putol na ang buhay mo ngayon”.
Ngunit ito ang katunayan ng aking buhay. Hahamunin ko ang sino man ang magsasabi na hindi totoo ang mga haka-hakang ito. Hindi ito isang mababaw na isyu, para sabihin ng mga tao na, “ay naku, pro-choice ako – kaibahan nga lamang sa maliit na oportunidad nuong 1968/1969, na ikaw, Rebecca , ay ipanganak.” Hindi – ito ang aking kasuklamsuklam na katotohanan ng buhay, at ito ay masakit at masakim. Alam ko na karamihan sa mga tao ay hindi maglalagay ng mukha sa issue na ito. Sa kanila, ito ay isa lamang mungkahi ng diwa, isang iglap ng pangkaraniwang debate, na puwedeng itago sa ilalim ng banig at kalimutan na. Ang aking pag-asa bilang anak ng gahasa, ay makatulong, sa pamamagitan ng paglagay ng mukha at tinig sa suliranin na ito.
Kadalasan, ang mga tao na humaharap sa akin, ay bina balewala ang isyu, at sasabihin sa akin, na “e, di mapalad ka!” Nilagpasan sila ng katotohanan. Kapalaran ay walang kaugnayan sa aking pagkabuhay. Sa katotohanan na buhay ako sa oras na ito, ay dahil sa karamihan ng mga tao sa aming komunidad na ipinaglaban ang karapatan kong mabuhay sa sinapupunan ng ina. Bumoto sila ng pro-life. Hindi ako isang kapalaran. Ako ay ipinag tanggol. Puwede mo bang sabihin ngayon sa ating mga kapatid na sinawing-palad na ma-abort, na sila ay isa lamang sa mga “napanis na hinanakit”?!!
Sa aking pagtatagpo sa aking ina na nagluwal sa akin, kahit na masigla at masaya ang kanyang masabik na pagkilala sa akin muli, inilantad niya ang katotohanan na nagpunta siya sa mga madidilim na eskinita upang ako ay mailaglag sa kanyang sinapupunan. Ganoon kalapit ang aking buhay sa kuko ng kamatayan. Matapos ang insidento ng paggahasa, itinuro ng mga pulis sa aking ina ang isang konsehal na nagpayo sa kanya ng abortion. Idinagdag ng aking ina na wala pang Crisis Pregnancy Centers nung mga panahon na iyon. Kung meron, iginiit niya na malamang ay nagpunta siya para sa patnubay sa kanyang intension na ilaglag ako sa kanyang tiyan. Ang konsehal na ito ang nag-akay sa aking ina papunta sa mga eskinita ng mga abortionists.
Sa kaunahan ng kanyang punta sa isa sa mga abortionista, naobserbahan ng aking ina ang kondisyon ng klinika, na tipikal kung bakit “ligtas at legal niya akong matanggal sa kanyang sinapupunan” – dugo at dungis ang naka samba lot sa ibabaw ng mesa at sahig. Itong mga kondisyon na ito, kasama na rin ang rason na ito ay illegal, kung kaya tumalikod ang aking ina , kagaya na rin ng ibang mga kababaihan.
Sumunod, pumunta ang ina ko sa isang mas mahal na abortionista. Binigyan siya ng oras sa gabi ng isang tao na magtagpo sa Detroit Institute of Arts. Sa kanyang paghintay, may tumawag ng kanyang pangalan, nilapitan siya, ipiniring ang kanyang mga mata, inilagay sa sa likod ng sasakyan at dinala sa isang lugar upang maumpisahan ang kanilang pag laglag sa akin…, piring mulit ang mata at binaba ang aking ina . Alam niyo ba kung ano ang pinaka pukaw sa lahat? Marinig sa bibig ng mga tao ang kanilang sagot matapos kong ilarawan ang buong istorya ng aking ina . Isang awang iling ng ulo na kasunod ang inis na komentaryo, “nakaka kilabot ang desisyon ng iyong ina na dumanas ng masakim ng kondisyon para lamang mai laglag ka!” Masahol pa sa absensya ng unawa at awa?!! Alam ko na nagpapahiwatig lamang sila ng kanilang habag na kalooban para sa akin, ngunit tipong mas malamig pa sa batong puso ang kanilang ibinigay sa akin, sa tingin mo?
Ito ang aking buhay na walang-awang binabalagtas sa kapisanan na punong-puno ng makaligkiging panglaw ng aking katayuan. Mahusay ang buhay ng aking ina . Katunayan, masigasig ang kanyang kapalaran. Ngunit, sa kasigasigan niya, ako naman ang naputulan ng buhay. Malayo na ang katularan ng aking buhay ngayon kaysa nung ako ay 4 ańos, di kaya, apat na araw, sa sinapupunan ng aking ina . Heto ako, ako pa rin ang tao at bata na iyon. Ako iyong maliit na sanggol na muntik nang nakitilan ng buhay sa pamamagitan ng isang masakim na abortion.
Ayon sa pananaliksik ni Dr. David Reardon, director ng Elliot Institute at ka-editoryo rin ng librong “Victims & Victors: Speaking Out About Their Pregnancies, Abortions and Children Resulting From Sexual Assault” (Biktima at Wagi: Salawika Patungkol Sa Pagbubuntis, Paglaglag at mga Anak Galing Sa Panggagahasa”), at may katha ng artikulong, “Rape, Incest & Abortion: Searching Beyond The Myths” (Gahasa, Isesto At Aborsyon: Ang Hanap Sa Labas ng Mytolohiya”), karamihan sa mga babae na nabuntis dahil sa panggagahasa, ay ayaw ng aborsyon at mas masahol pa ang kanilang kalagayan matapos ang paglaglag ng bata sa kanilang sinapupunan. (http://www.afterabortion.org ).
Kamarihan sa mga tao na may posisyon sa aborsyo, ang kanilang argumento ay base sa makapintasang tayo: (1) ang biktima ng gahasa ay gusto ng aborsyon; (2) mas mahusay ang magiging kalagayan ng biktima ng gahasa kung siya ay maglalaglag; (3) ang buhay ng bata galling sa gahasa ay walang pakinabang, upang ilubos sa pagbubuntis.
Inaasahan ko na sa pamamagitan ng salaysay ng aking buhay na naka haligi dito sa sityo ng internet, ay makatulong sa pag waksi ng huling haka-haka.
Nais ko sanang isipin na ang aking ina ay isa sa mga karamihan ng biktima ng gahasa, na walang plano na ako ay ilaglag. Ngunit hindi ito ang katotohanan ng kanyang idelohiya. Sa mabangis at maanghang na bibig nitong eskinitang aborsyonista, dagdag na rin ang kanyang takot para sa kanyang delikadesa, ay nag ibang isip ang aking ina . Nagpasabi siya sa aborsyonista tungkol sa kanyang desisyon at narinig niya ang mga pinaka masahol na mga salita, tawagin siya ng kung ano-anong mga pangalan. Namangha ang aking ina ng makatanggap siya ng tawag muli dito sa aborsyonista kinabukasan upang kumbinsehin siya muli sa paglaglag sa akin. Ikalawang beses na humindi ang aking ina , at sinapawan siyang muli ng sumisiklab na mga insulto. Heto na ang huli. Ayaw na ng aking ina na dumaan pang muli sa ganitong kalbaryo. Lumalapit na siya sa aking huling trimestro – mas mapanganib at mas mahal kung ako ay gusto pa niyang ilaglag.
Malaki ang aking pasasalamat sa pagligtas sa aking buhay. Pero karamihan ng mga mabuting-loob na mga Kristyano, ay sasabihin sa akin, “Mayroong malaking hangarin ang Panginoon sa iyong buhay kung bakit ka naririto ngayon!”, o di kaya ang iba ay magsasabi ng, “Ikaw ay may layunin sa mundong ito”. Alam ko na sa lahat ng mga inilaglag na sanggol, may layon ang ating Diyos na Banal, at hindi ako mapalagay na sabihin na “kahit paano, isa ako sa mga sinuwerte para mabuhay”, o di kaya’y, “nararapat lamang na ako ay mabuhay, tingnan niyo kung ano ang aking ginawa at nakumpleto sa aking buhay ngayon”. Sa palagay ninyo, ang ibang milyon-milyong sanggol ay walang karapatan sa kanilang buhay? Hindi ko masisikmura. Ikaw, kaya mo? Makaka upo ka ba ng diretso at sabihin sa iyong sarili, “kahit paano, ako ay kailangan. Buhay ako ngayon…”, siguro, “bahala na!”? Heto ba ang pagkatao na gusto mong ibuhay sa sarili mong loob? Pusong-bato? Saklob ng maramdamin at mabuting loob sa labas pero matigas pa sa malamig na bato ang puso sa pinaka sulok ng iyong kalooban? Isinasangla mo ba ang iyong isip na ikaw ay isang maunawain ang bagbag-kalooban sa mga kababaihan, ngunit walang pagkabalisa sa akin dahil isa ako sa mga nagmamatyag na maaalala mo ang mukha na kung puwede, ay ayaw mong harapin sa katotohanan? Hindi ba ako angkop sa iyong panukala?
Sa paaralan ng batas, mayroon din akong mga kaklase na sasabihin sa akin, “Kung nai laglag ka nun, e di, wala ka ditto ngayon, at hindi mo makikita kung ano ang kaibahan sa totoo lang, sa ano ang isyu mo ngayon?”. Sa maniwala ka o hindi, karamihan sa mga matataas na aborsyonista, ito ang kanilang tipikal na pilosopiya at argumento: “walang karuningan at alam ang fetus kung ano ang bumigwas sa kanya, kaya sa konklusyon, walang fetus ang maghahangad kung ano ang lumipas sa kanilang buhay labas ng tiyan ng kanilang ina.”
Kung heto ang pagtatalo, siguro ang pagsaksak sa likod habang ang tao ay natutulog ay palalagpasin at puwede, dahil hindi niya alam kung ano iyong dumating sa kanya? In eksplika ko sa mga kaklase na sa parehong lohika, ay maira-rason sa argumento, “sa pagpatay ko sa iyo ngayon upang wala ka na bukas, ay walang diperensiya dahil hindi mo naman naramddaman at tutal, wala nang kaibahan iyon?” Napatunganga sila, labas ang kanilang mga panga. Nakakagulat ang nagagawa ng simpleng lohika kung iisipin mong mabuti – kaparehas ng ekspektasyon sa amin sa paaralan ng batas – isipin mo na lang kung ano talaga ang aming pinaglalaban: may buhay na wala na dito ngayon dahil sila ay kinaltasan ng hininga mula pa sa sinapupunan ng kanilang ina. Para bang isang salawikain: “ kung bumagsak ang isang puno sa gubat, at wala ni isang tao ang nakarinig, gumawa ba ng ingay itong puno?” Teka, ano uli ang sagot, totoo, di ba? At kung ang sanggol ay inilaglag, at wala ni isa sa paligid niya para malaman na kinutil ang kanyang buhay, may problema ka ba? Ang sagot ay, “OO!” Importante ang kanilang buhay. Importante ang aking buhay. Ang buhay mo ay may importansya at huwag kang maniwala kung ang ibang tao ay sabihin na wala kang kwenta!
Iba na ang ikot ng mundo ngayon, dahil noong kapanahunan ng aking ina , labag sa batas ang pumatay ng sanggol sa sinapupunan. Iba ang buhay mo ngayon dahil protektado ako ng batas noon, at binabasa mo itong pahayag ko ngayon! Hindi mo kailangang humarap sa maraming tao para magkaroon ng layon ang iyong buhay. Marami tayong nalagpasan sa henerasyon na ito dahil sa mga sanggol na kinitil ang buhay at ito ay malaking kabuluhan.
Sa aking pagsusuri, nalaman ko na ang manggagahasa sa aking ina ay hindi ko manlilikha, kaibahan sa mga sinasabi ng iba. Ang aking halaga at katauhan ay hindi tinatakan bilang “produkto ng panggagahasa”, ngunit anak ng Diyos. Sinabi sa biblya Awit 69:5, 6, “Ama sa mga walang ama… Diyos sa Kanyang banal na tirahan. Diyos ang nagtatakda sa mga nag-iisang pamilya”. At Awit 27:10, sinasabi, “Kahit na ako ay iniwan ng aking ama at ina , ang Panginoon ay tatanggap sa akin.” Alam ko na walang dungis ang pagiging ampon. Ika nga sa Bagong Tipan ng Biblya, na ang espiritu sa pag-ampon na tayo ay tinawag upang maging mga anak ng Diyos sa pamamagitan ni Kristo, ang ating Panginoong taga pagligtas. Mukhang mataas ang kanyang pagtingin sa pag aampon kung kaya niya ginamit itong ehemplo ng Kanyang pagmamahal sa atin!
Pinaka importante sa lahat, ang aking natutunan na puwede kong ituro ang aking buhay sa aking mga anak, gayun din sa ibang tao, na ang buhay ay hindi batay sa importansya dala ng kalagayan ng kuru-kuro, magulang, kapatid, asawa, bahay, mga damit, hitsura, kaalamanan, grado, pera, trabaho, tagumpay o pagkabigo, kakayahan o kapansanan – ito ang mga kasinungalingan na nilayon n gating lipunan. Sa katunayan, karamihan sa mga taga balagtas ng inspirasyon, kanilang binibigkas na pumantay lamang ang kanilang mga mambabasa sa tamang sukat ng lipunan, ay magiging importante na rin sila, sa kapani-paniwalang ehemplo na ginagamit nitong mga balagtas na ito.
Ang katotohanan, hindi mo kailangang ipatunayan ang iyong halaga kahit kanino. Kung gusto mo talagang malaman kung ano ang iyong pakinabang, tumingala ka sa krusipiho – dahil ito ang presyo na ibinayad si iyong buhay! Heto ang walang hanggang halaga na inilagay ng Diyos sa iyong buhay! Sa paningin Niya, ikaw ay malaking halaga. At ako rin..
Gusto mo bang samahan ako sa pamamahagi ng halaga ng isang tao sa pamamagitan ng iyong salita, kasama na rin ang iyong pasunod na lakad?
Para sa mga tao na magsasabi ng, “Hindi ako naniniwala sa Diyos at hindi rin ako naniniwala sa Biblya kaya ako pro-choice, paki basa na lang ang aking sanaysay, “Karapatang ng mga Hindi Isinilang Upang Huwag Mamatay – tamang diskarte ng pilospiya”. Sigurado ko sa inyo, ito ay magiging mahalaga at ayon sa inyong oras.
Para Sa Buhay,
Rebecca .
Indonesian: (Thank you to Elkarisma Yonathan and Febriami Hutapea for translating!)
Cerita Rebecca Kiessling (versi pendek):
Saya diadopsi saat menjelang kelahiran saya. Pada umur 18 tahun, saya mengetahui bahwa saya dikandung dari hasil pemerkosaan yang kejam dengan ancaman pisau oleh seorang pemerkosa serial. Seperti kebanyakan orang, saya tidak pernah memikirkan bahwa masalah aborsi dapat terjadi dalam hidup saya, tetapi setelah mengetahui kebenaran ini, tiba-tiba saya menyadari bahwa masalah aborsi bukan hanya terjadi dalam hidup saya, tapi juga berhubungan dengan seluruh keberadaan saya.
Sepertinya saya dapat mendengar gaung kata-kata orang-orang yang berkata dengan nada paling simpatik, “Yah, kecuali dalam kasus pemerkosaan....” atau mereka yang mengatakan dengan nada muak: “Terutama dalam kasus –kasus pemerkosaan!!!” Semua orang- orang ini ada diluar sana yang bahkan tidak mengenal saya, namun berdiri untuk menghakimi hidup saya, bisa sangat cepat memutuskan bahwa saya layak untuk di gugurkan hanya karena bagaimana saya dikandung. Saya merasa bahwa saya harus membela keberadaan saya dengan membuktikan kepada dunia bahwa saya seharusnya tidak diaborsi dan layak untuk hidup. Saya mengingat merasa diri saya seperti sampah karena orang-orang yang mengatakan hidup saya itu seperti sampah – dapat dibuang.
Mengertilah, bahwa setiap kali kamu mengidentifikasikan diri kamu sebagai “pro-choice”**, atau setiap saat kamu memberi pengecualian pada pemerkosaan dalam masalah aborsi, itu sama seperti kamu berdiri dihadapan saya, menatap mata saya, dan mengatakan, “Menurut saya, seharusnya Ibu kamu mengaborsi kamu dulu.” Itu pernyataan yang sangat keras. Saya tidak akan pernah dapat mengatakan hal seperti itu kepada siapapun. Saya tidak akan pernah mengatakan, “Seandainya kamu mengikuti cara saya, kamu pasti sudah mati saat ini.” Tapi inilah kenyataan hidup saya. Saya menentang siapapun yang mengatakan bahwa kenyataan itu tidak demikian. Ini bukan seperti orang mengatakan, “Saya memang “pro-choice” tetapi saya memberi pengecualian untuk tahun 1968/1969, supaya kamu dapat dilahirkan, Rebecca.” Tidak -- inilah kenyataan kejam sikap “pro-choice” itu dan saya dapat mengatakan bahwa sikap itu kejam dan menyakitkan. Tapi saya mengerti kalau kebanyakan orang bahkan tidak memikirkan masalah ini. Bagi mereka aborsi/”pro-choice” itu hanyalah suatu konsep – kata klise pendek, yang mereka bisa abaikan dan lupakan. Sebagai anak yang dikandung kerena hasil pemerkosaan, saya sungguh berharap kalau saya dapat menjadi suatu wajah, suatu suara, dan suatu cerita dari masalah ini.
Saya sering bertemu dengan merekayang menghadapi saya dan mencoba untuk cepat- cepat mengabaikan saya dengan gurauan seperti, "Oh setidaknya, kamu beruntung!" Yakinlah bahwa kelangsungan hidup saya tidak ada hubungannya dengan keberuntungan. Fakta bahwa saya masih hidup sekarang ini adalah karena pilihan-pilihan masyarakat kita dulu, karena orang-orang yang dulu berjuang supaya aborsi itu illegal di Michigan – bahkan dalam kasus pemerkosaan, karena orang-orang yang dulu berdebat demi melindungi hidup saya, dan karena orang-orang yang memilih “pro-life” ** Saya bukannya beruntung. Saya telah dilindungi. Dan apakah kamu dapat merasionalisasikan bahwa setiap hari saudara-saudari kita yang diaborsi hanya karena mereka “tidak beruntung”?!!
Walaupun Ibu kandung saya sangat senang bertemu dengan saya, Ibu mengatakan bahwa sesungguhnya dulu ia sempat mengunjungi dua tempat aborsi dan saya pernah hampir diaborsi. Setelah pemerkosaan terjadi, polisi memperkenalkan Ibu dengan seorang penasehat yang pada dasarnya mengatakan bahwa aborsi adalah jalan yang terbaik. Ibu kandung saya berkata bahwa pusat-pusat pertolongan kehamilan krisis belum ada saat itu, tetapi ia meyakinkan, jikalau pusat tersebut sudah ada, ia akan mengunjunginya demi mendapat bimbingan, sekecil apapun. Penasehat korban pemerkosaan itulah yang mempertemukan Ibu saya dengan dua pengaborsi illegal. Pada mulanya ia mengatakan bahwa tempat itu adalah tempat aborsi ilegal yang “aman dan memperbolehkan menggugurkan” saya – darah dan kotoran menutupi meja dan lantai tempat itu. Segala kondisi dan kenyataan bahwa tempat itu illegal menyebabkan Ibu mengurungkan niatnya.
Setelah itu, Ibu dipertemukan dengan pengaborsi yang lebih mahal. Kali ini, ia seharusnya bertemu dengan seseorang di tempat yang bernama Detroit Institute of Arts pada malam hari. Orang itu akan menghampiri Ibu kandung saya, memanggil namanya, menutup matanya dengan sehelai kain, mendudukkan Ibu di kursi belakang mobil, menghantarkan Ibu ke tempat aborsi…, lalu menutup mata Ibu lagi dan menghantarkan Ibu ke tempat semula. Kamu tahu apa yang lebih menyedihkan? Banyak sekali orang di luar sana yang mendengar cerita saya dan memberikan jawaban yang menyedihkan sambil menggelengkan kepala dengan jijik: "Kasihan sekali Ibu kandung kamu, harus melalui begitu banyak peraturan hanya untuk menggugurkan kamu! "Apakah itu yang disebut belas kasihan?!! Orang- orang seperti itu berpikir bahwa mereka cukup berbelas kasih, namun sesungguhnya perkataan mereka cukup kejam untuk saya, Bayi yang sedang akan dimusnahkan itu adalah saya. Kehidupan sayalah yang mereka bicarakan dengan tanpa berbelas kasihan. Ibu kandung saya saat ini baik-baik – ia melanjutkan hidupnya dan kehidupannya berlangsung baik. Tetapi saya hampir saja terbunuh, hidup saya hampir saja diakhiri. Saya yang sekarang, mungkin saja tidak terlihat sama ketika saya berusia empat tahun atau bahkan sewaktu berusia empat hari, terlebih lagi ketika saya masih dalam rahim Ibu saya. Tapi tetap saja, kehidupan yang ada dalam rahim Ibu saya itu adalah saya.dan saya hampir dIbunuh melalui aborsi yang brutal.
Menurut penelitian Dr. David Reardon, direktur dari Elliot Institute, co-editor dari buku “Victims and Victor: Speaking Out About Their Pregnancies, Abortions and Children Resulting From Sexual Assault”, dan penulis artikel "Rape, Incest and Abortion: Searching Beyond the Myths," sebagian besar dari perempuan yang menjadi hamil karena pemerkosaan, tidak ingin melakukan aborsi dan pada kenyataannya akan menjadi lebih buruk setelah melakukan aborsi. http://www.afterabortion.org. Jadi posisi kebanyakan orang tentang aborsi dalam kasus perkosaan ini didasarkan pada kenyataan yang salah: 1) korban pemerkosaan ingin melakukan aborsi, 2) ia akan lebih baik dengan aborsi dan 3) anak itu tidak berharga untuk diperjuangkan melalui kehamilan. Saya berharap bahwa cerita saya, dan cerita-cerita lain yang dicantumkan dalam situs ini, akan dapat membantu menghilangkan mitos yang terakhir.
Saya berharap saya bisa mengatakan bahwa Ibu kandung saya adalah bagian dari sebagian besar korban dan bahwa ia tidak ingin mengaborsi saya, tapi ia telah dianjurkan untuk melakukan sebaliknya. Namun,melihat dari sifat buruk dan mulut busuk kedua pengaborsi illegal, bersama dengan rasa takut demi keselamatannya sendiri, menyebabkan Ibu kandung saya membatalkan niatnya. Ketika ia menceritakan melalui telepon bahwa ia tidak tertarik pada rencana berisiko ini, dokter aborsi ini menghina dan memaki Ibu kandung saya. Yang mengejutkan, keesokan harinya, dokter aborsi itu menelepon lagi untuk mencoba membujuk Ibu kandung saya untuk melakukan aborsi. Ibu menolak, dan kembali dihina lagi. Jadi itulah sebabnya- setelah kejadian itu, Ibu kandung saya merasa bahwa ia tidak sanggup untuk melakukan aborsi. Ibu kandung saya kemudian menjalani enam bulan kehamilannya - jauh lebih berbahaya, jauh lebih mahal untuk melakukan aborsi.
Saya sangat bersyukur hidup sayadiselamatkan, tetapi banyak orang Kristen yang bermaksud baik akan mengatakan hal-hal seperti, "Kamu lihat, Tuhan benar-benar bermaksud untuk kamu berada di sini!" Atau orang lain mungkin berkata, "Kamu memang dimaksudkan untuk berada di sini. " Tapi saya tahu bahwa Tuhan bermaksud untuk setiap anak yang belum lahir harus diberikan kesempatan yang sama untuk dilahirkan, dan saya tidak dapat duduk tenang dan berkata, "Yah, setidaknya hidup saya diselamatkan." Atau, "Saya layak mendapatkannya. Lihat apa yang telah saya lakukan dengan hidup saya. "Dan jutaan orang lain tidak? Saya tidak dapat melakukan itu. Dapatkah kamu? Dapatkah kamu hanya duduk di sana dan berkata, "Setidaknya saya di inginkan. . . setidaknya saya masih hidup. . . , "atau malah," Apa sajalah! "? Apakah kamu ingin menjadi orang yang seperti itu? Berhati dingin? Terlihat penuh dengan belas kasih pada bagian luar, namun sangat dingin dan kosong di dalamnya? Apakah kamu dapat menyatakan bahwa kamu peduli pada perempuan, tetapi tidak peduli kepada saya karena saya adalah pengingat tentang sesuatu yang kamu tidak ingin hadapi? Dan akankah kamu membenci mereka yang mempertimbangkannya? Apakah saya tidak cocok dalam agenda kamu?
Di sekolah hukum, sayamemiliki teman sekelas yang mengatakan hal-hal seperti, "Yah.. kalau kamu digugurkan, kamu tidak akan ada di sini hari ini, dan kamu tidak akan tahu perbedaannya, jadi apa masalahnya? "Percaya atau tidak, beberapa filsuf pro-aborsi ternama menggunakan argumen sama seperti: "Janin tak pernah tahu apa yang menyakitinya, jadi tidak ada janin yang kehilangan hidupnya." Jadi, saya kira selama kamu menusuk seseorang di belakang sementara dia tidur, maka hal itu bukanlah masalah, karena ia tidak tahu apa yang menyakiti dia?! Saya menjelaskan kepada teman-teman sekelas saya, logika yang mereka gunakan akan membenarkan logika “saya boleh membunuh kamu hari ini, karena kamu tidak akan berada disini besok, dan kamu tidak akan tahu perbedaannya, jadi apa masalahnya?” Dan mereka hanya bisa berdiri dan tertegun. Sungguh menakjubkan apa yang dapat dilakukan oleh sedikit logika, bila kamu benar-benar memikirkan hal ini melalui - seperti cara yang kami lakukan di sekolah hukum – dan mempertimbangkan benar-benar apa yang kita bicarakan: ada kehidupan yang tidak dapat ada di sini sekarang karena mereka digugurkan . Ini seperti pepatah lama yang mengatakan: "Jika pohon jatuh di hutan, dan tidak ada orang di sekitarnya untuk mendengar, apakah itu merupakan suara?" Tentu saja! Dan jika seorang bayi diaborsi, dan tidak ada orang lain yang ada di sekitarnya untuk mengetahuinya, apakah itu berarti? Jawabannya adalah, "YA! Kehidupan mereka adalah berharga. Hidup saya berharga. Hidup Kamu berharga dan jangan biarkan orang lain mengatakan sebaliknya!
Dunia dulu berbeda dengan yang sekarang, Adalah illegal bagi Ibu kandung saya untuk melakukan aborsi pada jaman itu. Hidup Kamu berbeda karena Ibu saya tidak mengaborsi saya dan kamu sedang duduk dan membaca kata-kata saya hari ini! Tapi Kamu tidak harus mempengaruhi pendengar untuk membuat diri kamu berarti. Ada sesuatu yang hilang dari kita semua di sini hari ini karena generasi-generasi saat ini yang telah diaborsi, dan itu penting.
Salah satu hal terbesar yang saya pelajari adalah bahwa pemerkosa BUKANLAH pencipta saya, seperti yang beberapa orang katakan kepada saya. Nilai dan identitas saya tidak didirikan sebagai "produk pemerkosaan," tetapi seorang anak Allah. Mazmur 68:5,6 menyatakan: " Bapa bagi anak yatim. . . itulah Allah di kediaman-Nya yang kudus; Allah memberi tempat tinggal kepada orang-orang sebatang kara" Dan Mazmur 27:10 mengatakan kepada kita" Sekalipun ayahku dan Ibuku meninggalkan saya, namun TUHAN menyambut saya.”
Saya tahu bahwa diadopsi bukanlah hal yang buruk. Perjanjian Baru mengatakan bahwa itu dalam semangat adopsi kita dipanggil untuk menjadi anak-anak Allah melalui Kristus Tuhan kita. Jadi Dia pasti menganggap adopsi sebagai sesuatu yang cukup terhormat untuk menggunakan itu sebagai gambaran kasihNya kepada kita!
Yang terpenting adalah, saya sudah belajar, dan akan dapat mengajark anak-anak saya. Dan saya mengajar kepada orang lain bahwa nilai kamu tidak didasarkan dari bagaimana kamu dikandung, atau orangtua kamu, saudara kandung kamu, pasangan kamu, rumah kamu, pakaian kamu, penampilan kamu, IQ Kamu, nilai yang ada dapatkan, rangking kamu, uang kamu, pekerjaan kamu, keberhasilan atau kegagalan, atau kemampuan ataupun kecacatan kamu - ini adalah kebohongan yang diabadikan dalam masyarakat kita.
-- Rebecca Kiessling
Rebecca Kiessling
Povestea Mea
Am fost adoptata aproape de la nastere. La varsta de 18 ani, am aflat ca am venit pe lume printr-un viol brutal, la punct de cutit, al unui violator in serie. La fel ca majoritatea oamenilor, nu consideram ca avortul ar putea avea vreo aplicatie in viata mea, dar descoperind aceasta informatie, dintr-odata am realizat ca, nu numai se aplica in viata mea, dar avea de-a face cu propria-mi existenta. Era ca si cand as fi putut sa aud ecourile oamenilor care ar fi spus, cu o voce plina de compasiune,”Ei bine, exceptand cazurilor de viol…” sau a oamenilor care fervent ar declara in dezgust:”In special in cazurile de viol!!!” Toti oamenii acestia exista si, desi nu ma cunosc, continua sa imi judece viata si incearca atat de rapid sa se scape de ea doar datorita felului in care am fost conceputa. Am simtit ca ar trebui sa imi justific existenta, ca ar trebui sa incep sa dovedesc lumii ca nu meritam sa fiu avortata ci meritam sa traiesc. Imi mai amintesc ca ma simteam ca un gunoi din cauza oamenilor care imi considerau existenta un gunoi, ca si cand as fi fost buna de aruncat.
Te rog sa intelegi ca oridecateori te identifici ca fiind “pro-alegere” sau oridecateori sustii exceptia aplicata cazurilor de viol, ceea ce subliniezi mai exact e ca ai putea sa stai in fata mea, sa ma privesti in ochi si sa imi spui:”Mama ta ar fi trebuit sa poata sa te avorteze”.Este o declaratie zguduitoare. Nu as putea sa spun asa ceva nimanui. Nu am sa-i spun niciodata cuiva:”Daca ar fi fost dupa mine, tu ai fi fost mort acum”.Dar aceasta este realitatea cu care trebuie sa traiesc.Te provoc sa imi dovedesti ca nu ar trebui sa o interpretez astfel. Nu este ca si cum ai putea spune:”Ei bine, sunt “pro-alegere”, cu exceptia anului 1968-1969 in care, Rebecca, ti-as fi dat sansa sa te nasti”.Nu. Aceasta este realitatea pozitiei “pro-alegere” si iti pot spune ca este dureroasa si ca este rautaciosa. Dar sunt constienta ca majoritatea oamenilor nu realizeaza ca aceasta pozitie afecteaza viata unei persoane, ca nu este vorba doar despre un concept, un subiect tabu, care “maturat sub covor”, trebuie uitat usor. Sper si incerc ca, fiind un copil conceput prin viol, sa fiu imaginea, vocea si povestea acestei realitati.
De multe ori am fost confruntata si alteori marginalizata de oameni care imi spuneau fara nici o ezitare ca: “Ai avut noroc!”.Te asigur ca faptul ca am supravietuit nu are deloc de-a face cu norocul. Faptul ca sunt in viata astazi se datoreaza alegerilor facute de societatea noastra in general, oamenilor care au luptat sa asigure ca avortul sa fie illegal in Michigan in acea perioada, chiar si in cazuri de viol, oamenilor care au dus dezbateri pentru a-mi proteja viata si celor care au votat “pro-viata”.Nu am avut noroc. Am fost aparata. Sau ai vrea sa spui ca fratii si surorile noastre care sunt avortate in fiecare zi sunt “ghinionisti”?
Desi mama mea biologica a fost fericita sa ma aduca pe lume, la inceputul sarcinii a incercat de doua ori sa contacteze clinici de avorturi clandestine si aproape a reusit sa ma avorteze. Dupa viol, politia i-a recomandat mamei mele un consilier care practic avea sa-i spuna ca singura solutie era avortul. Mama mea mi-a povestit ca pe vremea aceea nu erau centre de interventie si de ajutor unde ai fi putut primi sfaturi si incurajari in vederea salvarii vietii copilului. Ea m-a asigurat ca daca ar fi existat aceste centre, ar fi apelat la ajutorul lor si ar fi cerut cel putin sfatul lor. Consilierul, recomandat de politie, a fost acela care a pus-o in legatura cu acele clinici clandestine de avorturi.Prima incercare a esuat pentru ca, exact asa cum ti-ai imagina, aceste clinici aveau conditii nesanitare, murdare de sange si praf pe mese si pe jos, avand atasat acestei imagini dezolante si statutul de illegal.
Apoi mama a fost pusa in legatura cu un alt doctor pentru o alta incercare de avort. De data aceasta avea sa se intalneasca cu o persoana necunoscuta, noaptea, in fata Institutului de Arte, Detroit. Acesta persoana neidentificata avea sa se apropie de ea, sa ii spuna numele ei, sa o lege la ochi, sa o puna pe bancheta din spate a masinii si sa o duca la o locatie unde avea sa fie avortul.Stii ce mi se pare patetic? Multimea de oameni care auzindu-ma descriind aceste conditii, dau din cap cu compasiune si spun:”Ce groaznic trebuie sa fi fost pentru mama ta sa aiba asa greutati sa te avorteze!”. Asta este oare compasiune?!Sunt constienta ca ei se considera plini de mila si intelegere, dar nu sunt altceva decat suflete de gheata, nu crezi? Ei vorbesc despre viata mea intr-un fel atat de jignitor si nu realizeaza ca defapt nu au deloc mila in atitudinea lor. Mama mea este bine, viata ei a continuat cu bine, dar viata mea s-ar fi sfarsit. Este evident ca nu arat la fel ca la 4 ani sau la 4 zile sau cum eram in burta mamei mele, dar despre mine este vorba si eu as fi fost cea omorata printr-un avort brutal.
In urma cercetarii Dr.David Reardon, directorul Institutului Elliot, co-editorul cartii Victime si Victorii: Vorbind Despre Sarcini, Avorturi si Copiii Conceputi In Urma Asaltului Sexual (“Victims and Victors: Speaking Out About Their Pregnancies, Abortions and Children Resulting From Sexual Assault”) si autorul articolului “Viol, Incest si Avort: Cercetand Dincolo de Mituri”(“Rape, Incest and Abortion: Searching Beyond the Myths”), s-a descoperit ca majoritatea femeilor ramase insarcinate in urma asaltului sexual, nu doresc un avort ci defapt isi inrautatesc situatia cu un avort. Viziteaza http://www.afterabortion.org.
Asadar parerea oamenilor despre avorturi in cazul violului este bazata pe premise gresite: 1) victima violului doreste sa avorteze, 2) i-ar merge mai bine victimei daca ar avorta si 3) viata acelui copil conceput in viol nu este atat de importanta incat sa supui mama la toata sarcina. Sper ca prin povestea mea si prin celelalte povesti, ce le gasiti aici pe site-ul meu, sa intelegeti ca aceste premise nu sunt nimic altceva decat mituri neintemeiate.
Mi-ar placea sa pot spune ca mama mea, la fel ca majoritatea victimelor, nu ar fi vrut sa ma avorteze, dar ea fusese convinsa altfel. In orice caz, injuraturile si lipsa de respect prin care i s-a adresat al doilea doctor de avorturi clandestine, insotite de teama ei de a-si pierde viata, au determinat-o sa dea inapoi. Cand ea a explicat la telefon acestui doctor ca are temeri si ca nu mai este interesata in acel aranjament riscant, doctorul a insultat-o si a injurat-o. Spre surpiza ei, acelasi doctor a sunat a doua zi incercand sa o convinga sa ma avorteze. Ea a refuzat din nou si a fost din nou insultata cu mai multe injuraturi. Asta a fost situatia ei. Dupa toate aceste evnimente era deja sigur in mintea ei ca nu mai putea sa incerce avortul.Mama mea era deja in trimestrul al doilea deci mult mai riscant si mai costisitor pentru a avea un avort.
Sunt atat de recunoscatoare ca viata mea a fost salvata. Multi crestini, bine intentionati, vin sa imi spuna:” Vezi? Dumnezeu a vrut ca tu sa ai viata!” sau altii spun:” Asa a fost hotarat ca tu sa fii aici!”Dar eu stiu ca Dumnezeu vrea ca fiecare copil sa aiba aceasi oportunitate la viata si eu nu pot sa stau pasiva gandind:”Ei bine, macar viata mea a fost salvata!” sau sa spun:”Eu am meritat sa traiesc! Uite ce viata buna mi-am facut!”Si ce se intampla cu celelalte milioane? Nu pot sa tac. Tu ai putea daca ai fi in locul meu? Ai putea oare sa te convingi spunandu-ti:”Da, dar macar eu am fost dorit…macar sunt in viata” sau “Cui ii pasa?” Felul acesta de persoana vrei sa fii, cu inima un sloi de gheata, o fatada de mila in afara, dar in interior o inima rece ca mormantul? Sustii ca esti pentru drepturile femeii, dar nu-ti pasa deloc de mine care pentru tine nu sunt altceva decat o amintire a ceea ce nu vrei sa confrunti si nu-i poti suferi nici pe cei care incearca.Nu ai loc pentru mine in agenda ta?
Cand eram studenta la Drept, multi dintre colegii mei imi spuneau:”Daca ai fi fost avortata, nu ai fi fost aici si nu ti-ai fi dat seama de nimic, asa ca ce mai conteaza?” Poate va vine greu sa credeti, dar unii dintre cei mai cunsocuti “pro-avort” filozofi, folosesc aceasi scuza:”Fatul nici nu are habar de ce i se intampla, asa ca nu are cum sa vrea sa traiasca!” Atunci esti de accord sa omori pe cineva, pe la spate, in somn ca oricum nu stie ce i se intampla? Le-am explicat colegilor mei ca logica lor mi-ar da dreptul sa te omor azi pentru ca tu nu ai fi aici maine si nu ai stii care e diferenta intre azi si maine, asa ca nu ai stii ce ti s-a intamplat. Si ei au ramas de fiecare data fara replica. E uimitor cum totul devine logic daca stai sa te gandesti mai bine, asa cum ar trebui sa facem si sa realizam ca sunt vieti care nu exista azi, pentru ca au fost deja avortate. Este ca si acea zicala:”daca un pom cade in padure, dar nu este nimeni in jur sa-l auda, nu face zgomot?” Da,face. Deci daca un copilas este avortat, dar nu afla nimeni, viata lui nu conteaza? Da,conteaza. Viata lor conteaza.Viata mea conteaza.Viata ta conteaza si nu lasa pe nimeni sa te faca sa te indoiesti de asta.
Lumea aceasta este diferita datorita faptului ca a fost illegal pentru mama mea sa ma avorteze.Viata ta este diferita pentru ca ea nu a putut sa ma avorteze legal, pentru ca tu stai azi si imi citesti povestea. Nu e neaparat nevoie sa vorbesti unui numar mare de spectatori ca sa fii convins ca ai valoare. Generatia noastra are de pierdut pentru ca cei care ar fi putut sa fie aici, au fost avortati.
Unul dintre cele mai mari lucruri ce le-am inteles e ca cel care a violat-o pe mama mea, NU este Creatorul meu, desi unii ar vrea sa cred asta.Valoarea si identitatea mea nu sunt stabilite de “produsul unui viol”, ci ca fiind copil a lui Dumnezeu. Psalmul 68:5,6 spune:”El este Tatal orfanilor…Dumnezeu care locuieste in Locasul Lui cel Sfant. Dumnezeu da o familie celor parasiti”.Si Psalmul 27:10 spune:”Caci tatal meu si mama mea ma parasesc, dar Domnul ma primeste.”Stiu ca nu este nici o stigma in a fi adoptat. In Noul Testament ni se spune ca suntem adoptati ca fii ai Lui Dumnezeu, prin Isus Christos. Dumnezeu considera adoptia valoroasa din moment ce foloseste aceasta imagine pentru a ne ajuta sa intelegem cat de mult ne iubeste.
Un alt lucru foarte important ce l-am invatat si am sa-l transmit copiilor mei si tuturor cu care vin in contact, e ca valoarea unui om nu este definita de circumstantele in care a fost conceput sau nu este definita de cine ii sunt parintii, rudeniile, partenerul, casa, hainele, inteligenta, notele, banii, ocupatia, succesul sau esecul, de calitatile sau defectele sale-acestea sunt minciuni pe care le perpetueaza societatea noastra. Defapt sunt multi vorbitori care motiveaza publicul, convingandu-i pe oameni ca trebuie sa devina ceva, sa ajunga la un anumit standard al societatii ca sa fie cineva. Adevarul e ca nimeni nu poate sa implineasca toate cerintele ridicole ale societatii si defapt sunt multi care esueaza de nenumarate ori. Asta inseamna ca nu sunt “cineva” sau ca sunt “un nimeni”? Nu trebuie sa incerci sa dovedesti nimanui valoarea ta si daca ai vrea sa stii exact ce valoare ai-priveste la Cruce pentru ca acolo e pretul ce a fost platit pentru viata ta. Acolo afli valoarea infinita pe care Dumnezeu a dat-o vietii tale. El te considera o valoare, iar eu la fel. Nu ai vrea ca impreuna cu mine, prin vorba si prin fapta, sa-i ajutam si pe altii sa-si descopere valoarea?
Pentru acei dintre voi care nu credeti in Dumnezeu si nu credeti Biblia, va rog cititi eseul meu “Dreptul Celui Nenascut La A Nu Fi Ucis Pe Nedrept-o prezentare filozofica a drepturilor” (“The Rights of the Unborn Child Not to be Unjustly Killed-a philosophy of rights approach”),pe care il gasiti la meniul website-ului meu.Va asigur ca se va merita sa il cititi.
Bila sam posvojena gotovo od rođenja. U dobi od 18 godina saznala sam da sam začeta u brutalnom činu silovanja, pod prijetnjom bodeža serijskog silovatelja. Poput većine ljudi, nikada nisam ni pomislila da pobačaj ima ikakve veze s mojim životom, no čim sam doznala za tu činjenicu, najednom sam uvidjela da ne samo da se pobačaj tiče moga života, već i samog načina moga postojanja. Bilo mi je kao da čujem odjek riječi svih onih ljudi koji, na najsamilosniji mogući način, običavaju reći: „Pa, osim u slučaju silovanja...“, ili one koji uzviknu s gnušanjem: „Osobito u slučaju silovanja!“ Nitko od tih ljudi me ni ne poznaje, no svi nalaze za shodno suditi o mojemu životu, pripravni odbaciti ga samo zbog načina na koji sam začeta. Osjećala sam se kao da ću morati opravdavati vlastito postojanje, da ću morati dokazati svijetu da me se nije smjelo pobaciti i da zavređujem živjeti. Također se sjećam da sam se osjećala poput smeća zbog ljudi koji su običavali govoriti da je moj život poput smeća – da me se može odbaciti.
Molim vas da pokušate razumjeti da kad god se izjasnite da ste pro-choice (za pravo izbora žene), ili kad god napravite iznimku u slučaju silovanja, ono što to uistinu implicira jest to da ste spremni stajati preda mnom, gledati me u oči i reći mi: „Mislim da je tvojoj majci trebalo biti omogućeno da te pobaci.“ To je prilično oštra tvrdnja i ja nikada nikome ne bih rekla tako nešto. Nikada ne bih nikome rekla: „Da je bilo po mome, ti bi sada bila mrtva.“ No to je stvarnost u kojoj živimo. Svih potičem da mi opišu ono što to ne bi trebalo biti. To nije kao da ljudi kažu: „Pa dobro, ja sam za pravo izbora (pro-choice), osim kad se radilo o onom prozorčiću prilike iz godine 1968./69. koji je omogućio da ti, Rebecca, budeš rođena.“ Ne – to nije nesmiljena zbilja takovoga stava, i mogu vam reći da to boli i da je opako. No svjesna sam da mnogi ljudi ni ne razmišljaju o tome. Za njih, to je tek predrasuda, brzopleti klišej koji poslije zatru pod sag i zaborave na njega. Uistinu se nadam da vam, kao dijete začeto silovanjem, mogu posvijetliti ovu priču sa svih strana.
Često sam se susretala s ljudima koji bi me „dočekali na nož“ pokušavajući me odbiti tvrdnjama poput: „Pa, dobro, imala si sreće!“ Budite uvjereni da moje preživljavanje nije imalo nikakve veze sa srećom. To što sam živa danas imam zahvaliti odlukama koje je donijelo naše društvo u cjelini, ljudima koji su se tada zalagali da pobačaj bude protuzakonit u Michiganu - čak i u slučaju silovanja, ljudima koji su se borili za zaštitu moga života i koji su glasovali za život (pro-life). Nije da sam imala sreće. Bila sam zaštićena. Zar zaista mislite da naša braća i sestre koje pobacuju svaki dan, eto, nekako nemaju sreće?!
Premda je moja biološka majka bila presretna što ima priliku upoznati me, ipak mi je rekla da se obratila dvojici ilegalnih (potajnih) aborcionista i da samo što nisam bila pobačena. Poslije silovanja, policija ju je naputila kod savjetnika koji joj je rekao da je pobačaj rješenje problema. Rekla mi je da onda nije bilo centara za kritične trudnoće, no da je bilo, uvjerila me je da bi ih bila posjetila barem da je savjetuju što joj je činiti. Upravo je savjetnik za silovanja bio taj koji joj je ugovorio sastanak s ilegalnim aborcionistom. Kao prvo, rekla je da su uvjeti bili tipični za ilegalne, potajne zabiti koje se navode kao razlog zbog kojega „joj je treblo biti omogućeno da me sigurno i legalno pobaci“ – krv i prljavština posvuda po stolu i podu. Ti zabitni uvjeti i činjenica da je to bilo protuzakonito natjerali su je da odustane, kao i većinu žena.
Zatim je došla u doticaj sa skupljim aborcionistom. Toga puta trebala se naći s nekim usred noći pokraj Instituta za umjetnost u Detroitu. Netko joj je trebao prići, osloviti ju po imenu, staviti joj povez preko očiju, smjestiti ju na stražnje sjedalo automobila, odvesti ju i potom pobaciti me... zatim, ponovno joj staviti povez i iskrcati ju. Znate li što smatram bijednim? To što znam da ima nevjerojatno mnogo ljudi koji bi, saslušašvši moj opis ovih strašnih okolnosti, sažalno odmahnuli glavom s gnušanjem i rekli: „Jednostavno je užasno da je tvoja biološka majka morala proći kroz sve to kako bi te mogla pobaciti!“ Kao da je to suosjećajno?! Posve mi je jasno da misle da su suosjećajni, no to je prilično bešćutno uzme li se mene u obzir, zar ne? Ono o čemu tako hladnokrvno raspravljaju moj je život i ništa nema sućutnoga u tome. S mojom biološkom majkom nema nikakvih problema što se njih tiče, ona im ne smeta i trebala bi uspjeti u životu, no ja bih bila ubijena, moj bi mi život bio oduzet. Bez sumnje, ne izgledam isto kao kad sam imala četiri godine ili četiri dana i još nerođena u utrobi svoje majke, no to sam ipak nesumnjivo bila ja i bila bih brutalno zaklana i pobačena.
Prema studiji dr. Davida Reardona, ravnatelja Instituta Elliot, suurednika knjige Victims and Victors: Speaking Out About Their Pregnancies, Abortions and Children Resulting From Sexual Assault(Žrtve i pobjednici: izjašnjavanje o trudnoći, pobačaju i djeci začetoj seksualnim zlostavljanjem), te autora članka Rape, Incest and Abortion: Searching Beyond the Myths (Silovanje, incest i pobačaj: potraga za raskrinkavanjem mitova), većina žena koja zatrudni silovanjem ne želi pobačaj i zapravo su poslije pobačaja u još gorem stanju. Vidi http://www.afterabortion.org .
Stoga se stav većine ljudi o pobačaju u slučaju silovanja zasniva na pogrešnim pretpostavkama: 1) žrtva silovanja želi pobačaj, 2) bilo bi joj bolje ako pobaci te 3) život djeteta jednostavno nije vrijedan toga da majka radi njega iznese trudnoću. Nadam se da će moja priča, kao i druge na ovoj internetskoj stranici, uspješno opovrgnuti taj zadnji mit.
Željela bih da mogu reći da me moja majka, poput većine žrtava, nije htjela pobaciti, no bila je uvjerena u suprotno. Međutim, ponižavajući stav i ubojiti jezik drugog ilegalnog aborcionista, kao i strah za vlastitu sigurnost, prisilio ju je da odustane. Kada mu je rekla preko telefona da nije zainteresirana za tu riskantnu soluciju, taj ju je specijalist za pobačaje izvrijeđao. Na njezino iznenađenje, nazvao ju je ponovno sutradan kako bi ju pokušao još jednom nagovoriti da me pobaci, no opet je odbila i bila izvrijeđana. Dakle, to je bilo to – poslije toga više nije mogla prolaziti kroz to. Tada je već ulazila u drugo tromjesečje trudnoće – što je podrazumijevalo znatno skuplji zahvat i veći rizik.
Uistinu sam zahvalna što mi je život bio pošteđen, no mnogo bi dobrohotnih kršćana reklo nešto poput: „Pa vidiš, Bog je zbilja htio da budeš tu!“ Drugi bi pak reli: „Bilo je suđeno da budeš ovdje.“ No ja znam da je Božja volja da svako nerođeno dijete dobije istu priliku da se rodi, a ja ne mogu sjediti skrštenih ruku, govoreći: „Pa, barem je moj život bio pošteđen.“ Ili: „Zaslužila sam to. Gle što sam postigla u svom životu.“ Zar milijuni drugih nisu? Ja to ne mogu učiniti. Možete li vi? Možete li mirno sjediti i reći: „Barem sam ja bila prihvaćena...barem sam ja živa“ ili samo „Kako god!“? Je li to zbilja osoba kojom želite biti? Bešćutni? Izvana paravan sućuti, a u nutrini srce od kamena i ispraznost? Zar tvrdite da vam je stalo do žena, ali vam ne može biti manje stalo do mene jer vas ja podsjećam na nešto s čim se radije ne biste suočili i što vam je mrsko čuti druge da o tome govore? Zar se ja ne uklapam u vaš program djelovanja?
Na pravnom fakultetu moji su mi kolege govorili stvari poput: „Pa dobro! Da su te pobacili, ne bi danas bila tu, i ne bi ni znala razliku, pa kakve to veze onda ima?“ Vjerovali ili ne, neki se od znamenitih filozofa pristaša pobačaja pozivaju na taj isti argument: „Fetus nikad ne zna što ga je snašlo, stoga nema ploda koji čezne za životom.“ Znači da ako probodete nekoga u leđa dok spava, to je u redu, jer ionako ne zna što ga je snašlo?! Zatim bih objasnila svojim kolegama kako bi mi ista ta logika bila opravdanje da ih ja danas ubijem jer ionako ih sutra ne bi bilo, pa ne bi znali razliku, i kakve to veze onda ima?“ A oni bi stajali u čudu razjapljenih ustiju. Zadivljujuće je kad pomislite što malo logičkog rasuđivanja može učiniti kad dobro razmotrite stvari – kao što se od nas očekivalo na studiju prava – i razmisliti o čemu zapravo govorimo: nekih života danas više nema jer su bili pobačeni. To je kao ona stara izreka: „Ako stablo padne u šumi i nema nikoga da to čuje, stvara li svejedno buku?“ Pa da, naravno! I ako je dijete pobačeno i nema nikoga da dozna za to, je li to bitno? Odgovor je, DA! Njihovi su životi bitni. Moj je život bitan. Tvoj je život bitan i ne dopusti nikome da te uvjeri u suprotno!
Svijet je postao drugačiji jer je onda bilo protuzakonito za moju majku da me pobaci. Tvoj je život drukčiji zbog toga što me nije mogla legalno pobaciti jer danas sjediš i čitaš moje riječi! No ne moraš utjecati na mnoštva ljudi da bi tvoj život bio vrijedan. Ima nešto što svi osjećamo danas kao prazninu i gubitak zbog ljudskih narašaja koji su pobačeni, a to ima dalekosežne posljedice.
Nešto najvažnije što sam naučila jest da silovatelj NIJE i moj stvoritelj, u što bi me neki ljudi htjeli uvjeriti. Moja vrijednost i osobnost nisu uvjetovani činenicom da sam „proizvod silovanja“, već time što sam dijete Božje. U Psalmu 68: 5,6 stoji: „Otac sirota...Bog je u svom svetom šatoru. Napuštene okućit će Jahve.“ A Psalam 27:10 kaže: “Ako me otac i mati ostave, Jahve će me primiti.“ Znam da nema stigme u posvojenju. Rečeno nam je u Novom zavjetu da smo upravo u duhu posinjenja postali djecom Božjom po Kristu našem Gospodinu. Mora da On ima prilično visoko mišljenje o posvajanju kad se poslužio tom slikom da nam dočara Svoju ljubav prema nama!
Što je najvažnije, naučila sam, i to ću učiti i svoju djecu, kao što učim i druge, da nečija vrijednost ne ovisi o okolnostima nečijeg začeća, roditeljima, braćom i sestrama, mužem, kućom, odjećom, izgledom, kvocijentom inteligencije, ocjenama, rezultatima, novcem, zanimanjem, uspjesima ili padovima, ili sposobnostima i ograničenjima – to su laži koje su se uvriježile u našem društvu. Štoviše, mnogi poticajni govornici uvjeravaju publiku da kad bi samo uspjeli učiniti nešto od sebe i postići stanoviti društveni položaj, i oni bi „postali netko“. No činjenica je da nitko ne može nikada zadovoljiti sve te sulude kriterije te će mnogi ljudi nevjerojatno zakazati; znači li to da su „nitko i ništa“? Činjenica je da ne morate nikome dokazivati svoju vrijednost, te ako zbilja želite znati koliko vrijedite, podignite pogled prema Križu – jer to je cijena kojom je otkupljen vaš život! To je ona neizmjerna cijena kojom je Bog procijenio vaš život! On smatra da ste svi prilično vrijedni, a tako i ja. Hoćete li mi se pridružiti kako bismo i druge uvjerili u njihovu vrijednost, riječju i djelom?
Za one među vama koji su spremni reći: „Pa ja ne vjerujem ni u Boga ni u Bibliju i stoga sam za pravo izbora (pro-choice), pročitajte moj esej The Right of the Unborn Child Not to be Unjustly Killed -- a philosophy of rights approach (Pravo nerođenoga da ne bude nepravedo ubijen – pristup s gledišta filozofije prava), koji se nalazi na popisu tema s lijeve strane. Uvjeravam vas, vrijedno je utrošenog vremena.
Za život,
Rebecca
Translated into Croation by Mirna Čudić
Congresswoman Fatima Palaes' Story (Brazil)
Brazilian Congresswoman Fatima Palaes' story -- testifying before the
Brazilian Legislature in the Spring of 2010 about having been conceived in rape and born in prison while her mother was in prison for a crime of passion, and her mother having sought forgiveness from her as an adult for having considered abortion. In Portuguese with English Subtitles.
(When viewing this friom YouTube, an English transcript is available.)
